Logo doetinchemsvizier.nl


Foto: Gerreke van den Bosch
Ben Beijer bekijkt 't anders

Ben Beijer bekijkt 't anders: Voornaam

Niet iedereen is daar even gelukkig mee. Aangezien ik op de verjaardag van een van mijn opa’s ben geboren, werd ik naar hem vernoemd. Het was een enorm aardige man en dus ben ik blij met mijn naam. Het was vroeger gebruikelijk dat je de voornaam van een van je (voor)ouders kreeg. De familienaam was altijd die van je vader. Onze kleinzoontjes zijn niet naar hun (voor)ouders vernoemd, maar heten Bas en Thijs, minder poespas kan bijna niet. Als de jongste van de tweeling aan het woord is, herkennen veel mensen daar iets bekends in. Bij opmerkingen over de lengte van zijn betoog zegt hij altijd: "Mag ik even mijn zin afmaken?" Kijk, ik heb dan wel niet de achternaam van mama, maar ben toch een Beijer. Volgens papa heeft dat misschien wel iets met m’n genen te maken zegt hij dan lachend.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat kinderen ongeveer honderd keer per dag lachen en dat is mooi. Volwassenen maar vijftien keer, over bejaarden wordt niet gerept. Misschien is hen het lachen vergaan sinds de ouderenpartij hen probeert wijs te maken dat ze niets te lachen hebben. De meeste mensen hebben geen reden hun voornaam te veranderen, maar soms maken ouders het wel erg bont. Wat te denken van de meisjesnamen Chardonnay, Sherry of Rosé. Hun vaders waren blijkbaar niet alleen dronken van geluk bij de geboorte aangifte. Dan ben je, zelfs als je erg fors gebouwd bent beter af met Vlinder. Mijn Anke had de roepnaam Alie van Aleida en vond die vroeger te ouderwets. Haar ouders hadden er geen probleem mee dat zij zich Anke ging noemen. Er wordt tegenwoordig vaak gezegd dat bepaalde namen je kans op werk aanzienlijk verminderen, maar daar had deze ‘Alie’ nooit problemen mee in haar werkzame leven, net zo min als met haar latere roepnaam. Goed gaon.

Meer berichten

Shopbox