Logo doetinchemsvizier.nl


Foto: Gerreke van den Bosch

Vallend blad

‘s Maandagsmorgens gaat ons werkgroepje altijd op de koffie bij Agaath en Antoon. Daarna gaan we zwerfvuil en herfstbladeren opruimen bij ons appartement.

De koude herfstwind waait, maar ik denk aan het prachtige ‘Leaves Keep Falling’ van de nieuwe cd ‘A Place To Call Home’ van Ricardo Tillmann. Toch praten wij over winterkleding. Agaath vraagt of ze soms sokken moet stoppen. Vroeger, zegt een van de tafelgenoten deed men dat nog. Je had ook zondagse kleren die vaak al na het gebruikelijke kerkbezoek uit moesten. In de winter kreeg je één nieuwe trui, maar het kon ook de trui van een oudere broer zijn. De winters waren kouder en dus hadden we allemaal een gebreide borstrok. Als die niet meer paste, werd die uitgehaald om vervolgens van twee oude weer één nieuwe te breien.

We begrepen dat het in de jaren veertig bij de meeste gezinnen ongeveer zo ging. Mijn vader en moeder gaven elkaar voor de vorm een verjaardagscadeau, zegt Wim. Vader kreeg een pakje met knotten wol, om een trui van te laten breien. Met Sinterklaas kreeg hij vervolgens een trui, waarvan de kinderen niet meer wisten dat het de wol van de verjaardag was. Kinderen weten tegenwoordig eerder dat de goedheilig man niet bestaat. Onze beide kleinzoons van net 8 hebben dat ook te horen gekregen van hun ouders. Ze waren er niet blij mee dat ze altijd voor de gek waren gehouden. Dan heb je dus altijd tegen ons gelogen, kreeg onze dochter te horen en wij mogen dat niet. Toen ze vroegen hoe dat komende Sinterklaas dan zou gaan, kregen ze als antwoord dat ze het kinderfeest gewoon zouden vieren. Vertel dan nog maar niets aan oma en opa, want dat vinden ze misschien toch leuker, was hun spontane advies.

Goed gaon.

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox