Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer bekijkt 't anders

Ben Beijer bekijkt 't anders: Van alle tijden

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag eindelijk eens mee te gaan om nieuwe spijkerbroeken te kopen. Ik zei dat ik er nog vier had hangen, maar volgens Anke waren die tot op de draad versleten.

Toen we net om de hoek een kledingzaak binnen stapten, dacht ik nog dat zij voor de gein mijn oude spijkerbroeken had laten ophangen. Het bleek echter de nieuwe collectie te zijn. Het enige verschil met mijn spijkerbroeken: deze nieuwe hadden flinke gaten terwijl die van mij iets versleten waren.

Soms bekruipt mij ook het gevoel dat mijn oudoom Willem trendsetter was met het op de knieën dragen van het kruis. Ook de bretels had hij vaak op half zeven hangen. In de mode loop je of vreselijk achter of 40 jaar voor.

Doet me denken aan een ver familielid die ooit iets in de politiek was. Hij had voor die tijd een rare mening over de verdeling tussen arm en rijk. Hij maakte zelf deel uit van de rijke tak van de familie met dure auto’s, terwijl mijn ouders meer van de wandelende tak waren. Die man pakte het geld volgens pa als het ware van de armen en gaf het aan de rijken, terwijl dat hier en daar weer als redelijk normaal wordt gezien.

De geschiedenis herhaalt zich ook daar. Als hij nog zou leven zou hij in postzegels beleggen, nu er geen bedrag meer opstaat. Gevolg, een rendement van 15 %.

Zijn vrouw had meer met taal. Ze deed vroeger mee aan het ‘Groot Dictee der Nederlandse Taal’ en had de laatste keer maar negen fouten (in de eerste twee zinnen) en gebruikte altijd te moeilijke woorden. Zij was flink gekrompen en nog maar 160 centimeter groot, maar zou net als veel politici niet over krimp gesproken hebben maar over een demografische ontwikkeling.

Goed gaon.

Meer berichten