Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer bekijkt 't anders

Voor Francis

Zaterdagmorgen werd in De Gelderlanderzaal op indrukwekkende wijze afscheid genomen van Francis Huls-Wolters, een van de gezichtsbepalende medewerkers van Amphion. Een week na haar veertigjarige jubileum kwam het verschrikkelijke bericht dat er een hersentumor ontdekt was. Francis toverde ook de daaropvolgende jaren een lach op haar gezicht en genoot van het leven waar zij zo van hield.
Collega en technicus Jos voorzag zijn ontroerende gedicht voor Francis van muziek, nam plaats achter de vleugel en zong recht uit het hart voor zijn liefste collega:
De te vroege lentezon, zij werpt haar schaduw, op een melancholieke dag. Het maakt de tranen in mijn ogen, het maakt dat ik ook zomaar lach. Ik ben zo blij dat ik jou kende, en dat je altijd deed zoals jij deed.

Jij bent zo prachtig, jij bent innemend, jij bent voor altijd.

Toen jij vrijdagmorgen doodging, stierf een stuk van dit theater met je mee. Even viel het licht uit bij de kassa, even was het stil in de foyer. Even was het net alsof hier alles leek te stoppen, en dat alle aandacht focuste op jou.

Jij bent zo prachtig, jij bent innemend, jij bent voor altijd. Jij bent zo prachtig, jij bent innemend, jij bent voor eeuwig.

Nooit meer Texelfoto's kijken, buiten op het trapje in de zon. Nooit meer samen lachen over stomme dingen die jij deed, en ik weet dat ik jou niet vergeet.
Het antwoord op de vraag over het leven is in dit geval zo vreselijk fout. Het is pas redelijk om dood te gaan aan kanker, als je oud genoeg bent om te zeggen: ik ben oud. Voor altijd zal jouw echo blijven klinken. Zal iemand jou nog zomaar horen lachen in de gang.


Zo prachtig, zoinnemend, zo voor altijd. Jij bent zo prachtig, jij bent innemend. Jij bent voor eeuwig.
…. ….

Meer berichten