Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer bekijkt 't anders

Ben Beijer bekijkt 't anders: Schrikken

Denkend aan het paasontbijt zie ik beelden terug van een klein hotel waar wij ooit op vakantie in Hongarije logeerden met vrienden. We kregen elke morgen een keurig ontbijt, niets over te klagen, alleen steeds met véél te zacht gekookte eieren. Ik hou er niet van als ik het idee krijg dat het ei nog niet helemaal af is.

Over eieren gesproken, in een standaard werkje over Juliana en Bernhard las ik dat de prins elke ochtend minimaal 1 ei wilde, eigenlijk het liefst elke dag een ander soort. Wel altijd een ‘scharrelei’, hij had zo zijn principes.

Terug naar Hongarije; wij hadden de eigenaar uitgelegd dat de eieren te zacht waren en dat de mevrouw in de keuken ze na het koken waarschijnlijk niet had ‘laten schrikken'. De man sprak een raar soort Duits en verstond ook niet alles. Wij probeerden hem het woord ‘erschrecken’ beeldend uit leggen, en dat hadden we niet moeten doen, onze fout.

De volgende morgen zet hij de eieren op tafel en vraagt; bitte ein Moment warten, Eier nog nicht erschreckt. Als wij de witte bommen terug willen geven, komt zijn kokkin/Schwiegermutter de eetzaal binnen, gaat voor onze tafel staan, zet het eiermandje op de rand van de tafel, gooit onverwacht haar duster open en roept iets dat wij van de schrik niet thuis konden brengen.

Ik dacht dat mijn vriend een hartverzakking kreeg en ik was 's avonds laat pas weer de oude. De volgende morgen zagen wij haar weer en hebben uitgelegd dat ze dat niet aan tafel moest doen maar bij het kippenhok. Grapje van ons, hadden wij ook beter niet kunnen doen, onze fout.

We hebben de rest van de week geen ei meer gezien, De kippen waren compleet van de leg en de haan het hok uit gevlucht.

Goed gaon.

Meer berichten