Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)

Voor de kunst

Een tijdje geleden vroeg een bestuur mij of ik hen zou willen adviseren over het gezond maken/houden van hun stichting. De groep zat in zwaar weer en dacht door samen te brainstormen er wellicht ideeën zouden ontstaan.

Thuis werd daar nogal om gelachen, omdat ik altijd al moeite had mijn eigen zakgeld te beheren. Nu zie ik zelden beren op de weg en denk meer in kansen, dus begon het gelijk te malen in mijn bovenkamer.

Op een sportschool in Doetinchem, dacht ik daaraan toen men zich verbaasde dat ik daar zoveel mensen kende. Ik vertelde dat er op dat moment al zeven mensen uit Gaanderen bezig waren hun ouder wordende spieren op orde te brengen. 'Maar ze hebben toch ook een mooie sporthal', werd er gezegd. Toen ik vertelde dat die natuurlijk een andere functie heeft en trots vertelde hoe die hal tot stand was gekomen moest ik denken aan de geldinzamelingsacties in het dorp. De gemeente dacht dat het Gaanderen ruim vijftig jaar geleden nooit zou lukken om omgerekend naar nu 550.000 (guldens) bij elkaar te brengen. Bovendien, Doetinchem had, zeiden ze wat hautain, ‘zelf ook geen sport en cultuurhal', dus waarom Gaanderen dan wel? Als je dat tegen een hechte gemeenschap zegt, heb je al verloren.

Er werden allerhande acties opgezet en er konden zogenaamde aandelen gekocht worden. De langstlopende actie die ik mij herinner was het wekelijks ophalen van statiegeldflessen, gelukkig alleen lege. Die actie zal niet het meest hebben opgeleverd, maar ieder gezin deed actief mee. Als mijn vader doordeweeks een biertje nam, zei mijn moeder: 'Hendrik, moet dat nu?'. En mijn vader antwoordde dan: 'Anna, het is allemaal voor de kunst.' Ik denk daar nog vaak aan, want elke keer als we thuis een feestje hebben gehad ben ik weer blij dat ik nu zelf het statiegeld mag houden. Goed gaon.

Meer berichten