Maryse Tamliani met haar man Yuri en kinderen Zoë en Noa. (foto: Roel Kleinpenning)
Maryse Tamliani met haar man Yuri en kinderen Zoë en Noa. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)

'Ik gaf mijn kindje de schuld'

Doetinchem - "Ik weet nog dat ik in het begin bijna lachend boven de pot hing te kotsen. Ik was zwanger en was dolgelukkig. Dat veranderde toen ik dertig tot vijftig keer per dag moest overgeven. Met twaalf weken zwangerschap kon ik mijn bed niet meer uitkomen en werd ik voor het eerst met spoed opgenomen in het ziekenhuis."

door Frieda Fennell

Maryse Tamliani (28) leed tijdens twee zwangerschappen aan Hyperemesis Gravidarum (HG), oftewel extreme zwangerschapsmisselijkheid. Deze ziekte komt voor bij één tot twee procent van de zwangere vrouwen en kan de hele zwangerschap aanhouden. De oorzaak is nog onbekend.

"In het begin dacht ik dat de misselijkheid er gewoon bij hoorde. Op mijn werk rende ik non-stop op en neer naar het toilet. Maar al gauw kon ik niet meer werken en lag ik alleen nog maar plat. Ik kon niets binnenhouden, zelfs geen kleine slokjes water. Ik raakte volledig uitgedroogd en werd met spoed opgenomen.

In het ziekenhuis kreeg ik vocht toegediend via een infuus en een medicijn tegen de misselijkheid. Maar eigenlijk hielp het weinig. Door het vocht sterkte ik aan en mocht naar huis, waar de ellende weer verderging. Het was een jojo-effect: aansterken in het ziekenhuis, naar huis, opnieuw uitdrogen, opname ziekenhuis. Dat duurde totdat ik acht maanden zwanger was en de extreme misselijkheid eindelijk iets minder werd. Toen mijn dochter Noa (3) geboren werd, waren de symptomen direct verdwenen. Ik zat na de bevalling te bunkeren als drie bouwvakkers."

Vijftien kilo lichter

"Ik koos bewust voor een tweede zwangerschap. We hadden de droom om een gezin te hebben met meerdere kinderen en dat schuif je niet zomaar opzij. Mijn man Yuri (36) en ik besloten samen dat we de tweede vrij snel na Noa wilde krijgen. De gedachte daarachter was dat ze dan nog zo klein zou zijn, dat ze er niet zo'n last van had als mama er negen maanden niet zou zijn. Het was bijna zeker dat ik bij een tweede zwangerschap weer HG zou krijgen.

Het was nog erger dan bij de eerste. Ik had immers een kleintje voor wie ik moest zorgen. Ik heb tot twee keer toe langdurig sondevoeding gehad en wederom kon ik alleen maar plat liggen. Yuri werkt in de horeca, veelal in de avonduren, en dat was ons geluk. Hij kon overdag voor Noa zorgen en maakte het eten voor haar klaar. Voor hem was het ook vreselijk zwaar want hij stond er helemaal alleen voor én moest voor zijn vrouw zorgen. Toen ik moest bevallen van Zoë (1) was ik vijftien kilo lichter dan mijn startgewicht vóór de zwangerschap.

HG beheerste mijn hele leven gedurende de zwangerschappen. Ik was alleen maar bezig met wat ik kon binnenhouden en wat niet. Ik probeerde de gekste dingen; perenijsjes hield ik op enig moment binnen. Ook heb ik Yuri eens laat op de avond pizza met champignons voor me laten regelen. Op dat moment móest ik dat hebben. Toen de pizza arriveerde, vond ik de champignons te dik gesneden en heb geen hap genomen. Ik veranderde echt in een kreng en had alleen maar oog voor mijn eigen lijden. Iedere prikkel, een geluid of geur, leidde ertoe dat ik moest overgeven. De geur van Yuri en Noa kon ik ook niet verdragen."

Tussen de oren

"De psychische impact van HG is groot en er zijn vrouwen die vanwege HG abortus plegen. Dat heb ik zelf nooit overwogen. Wel dacht ik: 'als jij er niet was, dan kon ik verder met mijn leven'. Ik gaf mijn kindje de schuld en daar voelde ik me dan weer rot over. Ik was ook boos dat ik niet mocht genieten van mijn zwangerschappen. Beide keren waren eigenlijk een grote black-out. De angst dat mijn kinderen niet gezond zouden zijn was enorm, ik had een constant schuldgevoel dat ik mijn ongeboren kinderen tekort deed. Gelukkig zijn ze allebei gezond en hebben er niets aan overgehouden."

Onwetendheid

"Het allermoeilijkste van HG is misschien wel de onwetendheid. Zelfs artsen en verpleegkundigen weten er vaak geen raad mee en schuiven het regelmatig weg onder de noemer 'iets psychisch'. Ik kreeg constant goedbedoelde adviezen, zoals: ' je moet kleine beetjes eten' of 'heb je al gember geprobeerd'. Ik heb een verpleger aan mijn bed gehad die zei dat ik echt niet bang hoefde te zijn om bij te komen. Alsof ik niet wílde eten! Een andere verpleegkundige weigerde me een infuus te geven toen ik acht maanden zwanger was van de tweede en tegen uitdroging aan zat. Ze stuurde me naar huis en schreef in haar rapport dat het tussen mijn oren zat. De onwetendheid is ook de reden dat ik mijn verhaal vertel. Ik wil niet zielig gevonden worden. Juist niet. Ik wil dat mensen van het bestaan van HG weten en dat het taboe verdwijnt. Vrouwen met HG stellen zich niet aan. Ze hebben een vreselijke ziekte."

Genieten voor drie

"Inmiddels ben ik onverwacht zwanger van de derde. Een hel? Nee, dit keer niet. Tijdens mijn vorige zwangerschap leerde ik Laurie Wentink kennen die ook HG had. Zij kreeg via een Engelse vriendin, die in de verpleging werkte, een medicijn tegen misselijkheid. Dit medicijn wordt ook bij kankerpatiënten gebruikt tijdens chemokuren en heeft geen gevolgen voor het kind. Via Laurie heb ik het medicijn geprobeerd en ik voelde me meteen beter. Na aandringen krijg ik het nu ook van mijn eigen huisarts. Ik besef me nu pas hoe een zwangerschap hoort te zijn en geniet nu voor drie."

Meer berichten