Het eerbetoon aan de overleden Jurrie Koolhof (1 februari). De rede van Colinda Tromp was emotioneel en indrukwekkend. (foto: De Gelderlander)
Het eerbetoon aan de overleden Jurrie Koolhof (1 februari). De rede van Colinda Tromp was emotioneel en indrukwekkend. (foto: De Gelderlander) (Foto: )
65 jaar De Graafschap

Veur Altied: 'Lieve Colinda'

door Noud van de Louw

De Graafschap 65 jaar

De Graafschap bestaat 65 jaar. in het kader van het jubileum is er de komende maanden een grote tentoonstelling te zien in het Stadsmuseum Doetinchem. Naar aanleiding hiervan beschrijft Noud van de Louw zijn De Graafschap gevoel in een serie verhalen.

Doetinchem - Ze heeft mij waarschijnlijk nog nooit gezien en zal niet koud of warm worden als ze mijn naam hoort vallen. Ik zou me een voorstelling kunnen maken van hoe ze is. Ze lijkt me een hele opgeruimde dame, maar ik ken haar niet. Nooit heb ik haar gezicht gezien, toch heb ik veel met haar meegemaakt.

Intens geluk

Ze sprak tot me op momenten van intens geluk. Zo riep ze - vaker dan eens - om dat het ten strengste verboden was het veld te betreden als wij in de middencirkel allang een speler op onze schouders hadden. Ze ontroerde me met het geheel eigenzinnig inleiden van oorverdovende stiltes die je alleen op de Vijverberg hoort. Maar ik moet heel eerlijk bekennen dat ik ook weleens heb gedacht 'krijg toch de hik, trut'. Ik zal een voorbeeld geven wanneer deze gedachte door mijn hoofd spookte en hoop dat ze me daarvoor kan vergeven.

Ze speelden de pannen van het dak, onze jongens. 2-1 stond het door twee goals van Vincent Vermeij. Het was een grauwe dag en het weer was verschrikkelijk, maar de sfeer was goed. We zagen een ontketend De Graafschap met hakjes van El Jebli, goede spitsengoals van Vinnie Vermeij en een collectieve strijdlust die we zo graag zien op de Vijverberg. Maar wij zouden De Graafschap niet zijn als het op zo'n middag alleen maar goed ging.

Toen de zoveelste Chelsea-huurling van een club uit Arnhem met een ontzettende dwarrelbal de 2-2 in de touwen liet vallen was het even muisstil op de Vijverberg, gevolgd door uiteenlopende geluiden van verontwaardiging. Op die momenten kijk je naar de grens, naar de scheids en tegenwoordig hoop je op een VAR-momentje, maar nee. Niks dat erop leek dat de goal afgekeurd ging worden. Toch besef je het niet helemaal dat je wéér wordt beroofd van gerechtigheid.

Totdat die lieflijke stem door het stadion heen galmt, die van een tante zou kunnen zijn, zo eentje die je onvoorwaardelijk steunt en je verjaardag nooit zal vergeten. Een rollercoaster van emoties volgt: een uitbarsting van woede die deels richting stadionspeaker wordt geuit. Dat ze hebben gescoord weten wij ook wel waarom moet jij dat dan bevestigen. Woede wordt gevolgd door teleurstelling die overgaat op een ironische grijns op je gezicht. 'Het is ook niet te geloven'. Later relativeren we en zien in dat jij er natuurlijk ook niks aan kan doen, lieve Colinda, en ik hoop dat ik je stem nog vaak mag horen galmen.

Maar niet te vaak.

Meer berichten