Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer bekijkt 't anders

Vast staan ?

“Vaststaan? Wen er maar aan”, las ik in een regioblad. Het artikel ging over de werkzaamheden aan de wegen in en rond Doetinchem. Bij spoed kun je soms beter de fiets of de wandelschoenen pakken als je aan de andere kant van de stad moet zijn.

Nu hoef ik tijdens de spits geen auto te gebruiken en zou leeftijdgenoten willen adviseren dat ook niet te doen, al maakt een half uurtje meer of minder je niet uit. Mensen die naar hun werk willen, hebben die keuzevrijheid niet. Tegenwoordig zie ik veel mensen met wandelschoenen aan in de auto, op weg naar de loopband van de sportschool. Heb ik ook gedaan omdat ik etalagebenen begon te krijgen. Mijn Anke vond dat wel gezellig, maar had me blijkbaar verkeerd begrepen.

Op die sportschool sprak ik leeftijdgenoten die ondanks het feit dat er in hun dorp geen winkels meer zijn toch etalagebenen bleken te hebben. Een oud-plaatsgenoot zei mij laatst dat zijn dochter zich zorgen begonnen te maken of hij geen beginnende vorm van Parkinson had omdat hij vaak voor al tijden geleden gesloten winkels stond te kijken. Soms ben je gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Zo hoorde ik Wim Sonneveld eens zeggen: “Wat ik niet goed begrijp is dat mensen die een uur lang hoesten niet in de wachtkamer van hun huisarts zitten in plaats van de eerste rij in het theater.” Duidelijke boodschap, misschien wel net zo als eens naar ons zelf te kijken als mede-veroorzaker van dat stilstaan. Autorijden gaat verder dan het gaspedaal indrukken. Als je ziet dat een kruispunt dicht slipt als je groen of oranje hebt en je rijdt toch door om straks het eerste te zijn, blokkeer je het hele kruispunt waardoor niemand verder kan. Door die egoïstische houding komen we echt vast te staan, wen ook daar maar aan.

Goed gaon.

Meer berichten