Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer kijkt uit op de Walmolen vanaf zijn appartement. (foto: Roel Kleinpenning) (Foto: Roel Kleinpenning)
Ben Beijer bekijkt 't anders

Ben Beijer bekijkt 't anders: Tijd

Omdat mijn horloge stil staat, loop ik naar de horlogemaker, die zegt dat de batterij met een half uurtje vervangen is. Even verder kijk ik op de kerkklok hoewel ik weet dat die er niet meer is.

Anke miste de kerkklok gelijk, omdat zij bij het opstaan altijd even naar de toren kijkt. Toen ik haar die morgen zei dat ik de klok net nog had horen slaan, kreeg ik te horen: "Duidelijk een gevalletje, de klok wel horen luiden maar niet weten waar …de wijzerplaat is."

In de stad zie ik de kerkmeester en vraag wat er met de klok aan de hand is. Die blijkt voor onderhoud naar een specialist en dat gaat zo’n zes a zeven weken duren. Als ik zeg dat je net om de hoek maar een half uurtje hoef te wachten, krijg ik geschiedenisles. Sinds 1798 zijn oude kerktorens eigendom van de Gemeente (net alsof het daarom langer moet duren denk ik nog), dat is te danken aan Napoleon. De gemeente is daardoor ook verplicht het onderhoud voor haar rekening te nemen. Het uurwerk is goed maar de wijzerplaten worden gerestaureerd en van ledlampen voorzien.

Thuisgekomen kijk ik naar het nieuws omdat ik wil weten of Bouterse eindelijk te horen krijgt dat zijn tijd voorbij is, en dat lijkt het geval. Het is ook niet meer van deze tijd dat een president met vijftien doden op zijn geweten aan de macht blijft. Mooi dat mensen ook daar stemmen hoe ze willen.

Dan herinner ik me dat ik ooit bij het stemhokje moest wachten omdat een oudere dame haar bril niet kon vinden in het tasje dat in haar grote tas opgeborgen was. Lukte het een beetje, vroeg een aardige stembusmedewerker. Ja, hoor zei de dame met pretoogjes, maar ‘t duurt wel even voor je alle rondjes gekleurd hebt.

Oud, maar wel bij de tijd dacht ik nog.

Goed gaon

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden