Columnist Ben Beijer.
Columnist Ben Beijer. (Foto: Roel Kleinpenning)

Ben bekijkt 't anders: Puccini

Augustus is de maand waarin alle Italianen naar zee gaan, daar kan zelfs de dreiging dat alle andere Italianen ook gaan niets aan veranderen. Al ben ik geen strandliefhebber, toch gingen wij in ons favoriete vakantieland meestal naar het water, het liefst naar een van de prachtige meren.

De mooiste herinnering heb ik aan het meertje Lago di Massciuccoli in Toscane waar wij ooit toevallig terechtkwamen. Onze caravan stond onder de verkoelende pijnbomen op een kleine camping ingeklemd tussen het meer en de Tyrreense zee. Rond zeven uur ’s-avonds hoorden wij prachtige zang, en een half uur later zagen we een groep zangers en zangeressen achter onze caravan lopen. Toen ik hen volgde kwam ik in een prachtig openluchttheater.
Pas de volgende dag ontdekte ik dat we in Torre del Lago Puccini waren. Elke avond liep ik tijdens hun eerste pauze met het achtergrondkoor mee om naar de repetities van de mij onbekende westernopera ‘la Fanciulla del West’ te luisteren. Vanaf die zondag zou die worden uitgevoerd. Aangezien wij dan al weg zouden zijn, sloop ik vrijdagavond met het koor naar binnen voor de generale repetitie. Om niet op te vallen had ik een pantalon en een wit overhemd aan gedaan en ging op de hoek van de eerste rij zitten omdat alleen daar mensen zaten.

‘Complimento e arriverdeci’

Voor aanvang van het tweede deel pakte de regisseur een microfoon om kleindochter Simonette Puccini als eregast welkom te heten. De hoofdrolspelers werden allen persoonlijk aan haar voorgesteld. Toen zij na afloop onder luid applaus van de artiesten afscheid nam liep zij voor de eerste rij heen en begroette iedereen hartelijk. Ik was de laatste in die rij.

Op 16 december 2017 overleed zij op mijn verjaardag en ik herinner mij nog heel goed dat ik negenendertig jaar geleden in Torre del Lago helemaal onder de indruk van haar en de gehele entourage ‘Complimento e arriverdeci’ stamelde.

Meer berichten