Herkenning
Pas geleden kwam ik onverwacht voor een nieuwe uitdaging te staan. Een getalenteerde singer-songwriter die ik heb leren kennen bij Open Podium Amphion gaat trouwen met het meisje van zijn dromen. De huwelijksplechtigheid zal op een prachtige trouwlocatie in Duitsland plaatsvinden, vertelde hij mij. Ik feliciteerde hem met dat voorgenomen huwelijk. Maar zei hij; Ben we willen jou vragen om de huwelijksceremonie te verzorgen. Ik heb hem spontaan geantwoord ’ja, ik wil’, zonder mij te realiseren dat dit toch wel heel wat anders is dan een onemanshow in het theater. Daar kun je hooguit je eigen droom of feestje om zeep helpen, en het publiek het entreegeld terugbetalen. Bij een huwelijk is dat anders, dat moet in één keer goed gaan. Er is geen tweede kans, althans dat is niet de bedoeling.
Wij waren ooit in een schouwburg waar een Vlaamse jongeman zijn eerste onemanshow zou presenteren. Het duurde lang voor hij op kwam, waardoor de spanning steeg. Hij begon met een sterke grap en speelde heel geloofwaardig dat hij te zenuwachtig was. De opgebouwde spanning bleek echter niet alleen in de zaal maar ook achter de coulissen te hebben toegeslagen. Hij verontschuldigde zich zoals alleen Vlamingen dat kunnen met: “Amai, geachte mevrouwen en meneren, ik had zo’n goesting u te vermaken vanavond maar ik moet u om verschoning vragen. Door spanning ben ik mijn teksten kwijtgeraakt. Ik zal de directie vragen uw toegangsgeld om binnen te geraken terug te betalen.” De zaal gaf hem een spontaan applaus toen hij boog en naar achteren liep. De beste man kwam die avond niet meer terug. Een paar jaar later hebben we hem succesvol zien optreden.
Bij een huwelijksplechtigheid kun je moeilijk zeggen sorry mensen het gaat even niet, ben jullie namen en teksten kwijt, volgende keer beter. Ik zocht in mijn boekenkast naar teksten en zag de verzamelde toneelwerken van Herman Heijermans staan met: Het zevende gebod en Op hoop van zegen. Bemoedigende teksten voor de ceremonie kwam ik er niet in tegen, dus pakte ik een boek dat al bijna vijftig jaar onaangeraakt in mijn boekenkast staat. “De onvolkomenheden van de mens’ van Sigmund Freud. Een theorie over de verschillende stadia van persoonlijkheidsontwikkeling en de impact hiervan op de ontwikkeling op het libido van de mens. Na tien pagina’s heb ik het boek op het stapeltje voor de kringloop gelegd. Ik kwam tot de ontdekking dat ik dat boek had moeten lezen toen ik jong was, toen nam je de feiten nog tot je zonder schok van herkenning.
Afgelopen zondag was de plechtigheid en ik weet het (bijna) zeker, met die twee verliefden zal het zeker,
goed gaon.