Geschiedenisles
OpinieAfgelopen week hoorde ik een dame zeggen: ‘ik heb niks met het verleden, wat gebeurd is, is gebeurd, daar wil ik niks meer van weten. Ik vertelde haar dat ik geschiedenis juist interessant vind.
Ik dacht aan de geschiedenisdocente waarover Maarten van Rossum in zijn boek Herinneringen aan mijn jeugd 1943 -1963 schrijft. Hij kreeg interesse voor geschiedenis in de eerste klas van het gymnasium door ‘meneer de Jong’, een geweldige geschiedenisdocent maar in de tweede klas kreeg hij juffrouw Admiraal.
Zij had, zo schrijft Maarten al lang geleden alle belangstelling voor geschiedenis verloren. Zij sloeg de hele eerste wereldoorlog over met als argument dat Nederland neutraal was. Het boek van Maarten trok mijn aandacht omdat ook ik in 1943 geboren ben en in 1963 in militaire dienst ging ,start van een nieuwe geschiedenisperiode. Als ik terug denk aan die twintig jaar, zie ik mooie beelden in Gaanderen, een ‘plaatje’ in Terborg tot de centrale opleiding administratief kader in Middelburg. Zeeland werd geen al te groot succes, er was geen sprake van een echte klik tussen het leger en mij. Mijn Anke zei dat gelijk al om mij te weerhouden voor vier jaar te tekenen. Was ik zo krijgslustig? Zeker niet, maar als kortverbandvrijwilliger kreeg je in plaats van één gulden soldatensoldij per dag, een mooi salaris en een extra jaarsalaris als bonus. Ik had echter niets met strepen op de mouw en sterren op de schouder, keek liever naar gewone sterren en zag in dienst vooral vallende exemplaren. Na een paar maanden wist ik domme commando’s te ontlopen. Bij de passages in het boek van Maarten van Rossum over zijn opvoeding moet ik denken aan een uitspraak van een leerling op een school waar ik later beroepsmatig kwam, hij zei wat wijsneuzerig; ‘Strenge meesters en juffen zijn mensen die nog niet zo goed kunnen opvoeden.’
De geschiedenis herhaalt zich ook in eigen regio. De splinternieuwe school voortgezet onderwijs in Silvolde wordt voor eigen rekening ingrijpend verbouwd. Kost een bom geld maar belangrijker heeft veel jonge leerlingen een paar jaar ellende gekost. Een systeem dat overal in het land een mislukking was, werd toch ingevoerd. Zeer tegen de wil van ervaren leerkrachten die uiteindelijk een andere school zochten. Leerpleinen met ruim negentig vmbo en/of vo leerlingen werken niet. Jonge leerlingen hebben structuur nodig. Docenten raakten overspannen omdat men niet wist wie, welke verantwoordelijkheid had. De inspectie gaf de school een zware onvoldoende en de bakens werden verzet. Er kwamen kleinere klassen met nog ‘maar zestig’ leerlingen en lessen van tachtig minuten. Gelukkig krijgen docenten van vooral theoretische vakken alsnog gelijk. De splinternieuwe school krijgt na de verbouwing straks ook gewone lesuren en gewone lokalen. Als men van de geschiedenis op andere scholen had geleerd, was dit avontuur niet ten koste van jonge kinderen gegaan.
Goed gaon