KAMPIOEN!!!
Mijn dochter is met haar voetbalteam kampioen geworden dit seizoen!
Na het fluitsignaal van de laatste wedstrijd vlogen de jongens en meisjes elkaar in de armen en zag ik 11 enorm blije gezichtjes op het veld. De papa’s en mama’s juichten en klapten en er werden fakkels aangestoken. De spelertjes kregen speciaal gemaakte ‘kampioensshirts’ en werden behangen met medailles en cadeautjes.
Bij het sportcomplex, stond de hoofdtrainer klaar, samen met het bestuur van de voetbalclub. Ze kregen vele complimenten in een daverende speech waarbij elk kind bij naam werd genoemd. En nog eens applaus, nog een medaille en een blinkende beker die groter was dan het gemiddelde bovenlichaam van een spelertje.
Tot slot was er voor iedereen patat en een frikandel en bleef het nog lang onrustig.
Bovenstaande beschrijf ik niet omdat ik een trotse papa ben (dat ben ik wel, overigens). Zij is aangemoedigd, gelauwerd en als team op het schild gehesen. En ze is door iemand die belangrijk is voor haar, bij haar naam genoemd. Dat geeft een enorme boost aan haar zelfvertrouwen: “Ik kan iets en dat wordt gewaardeerd. Ik word gezien, ik doe ertoe.”
Het is wat er ook in de verhalen van Jezus te vinden is. Hij noemt mensen bij de naam. Hij erkent hun bestaan, loopt soms een stukje met hen op, letterlijk of figuurlijk. En vanuit die erkenning volgt aanmoediging: om door te gaan op de goede weg of juist om het anders te doen.
Zonder kennismaking en elkaars naam kennen, heb je geen opening om bij de ander binnen te komen. Heb je geen gezag in andermans leven. Het is de basis voor alles, na voedsel en onderdak.
In mijn werk als pionier wil ik dicht bij de mensen staan. Dicht bij hun leefwereld, waarin lang niet altijd voedsel en een veilig dak een zekerheid is. En dat is niet altijd makkelijk omdat het soms ver van mij af staat.
Ik had nooit iets met voetbal. Maar omdat ik van mijn dochter hou, sta ik wekelijks langs de lijn en ga ik me steeds meer gedragen als de bondscoach (of de hooligan).
Om dicht bij mensen te zijn, moet ik mijn eigen agenda loslaten. En dan kunnen ze zeggen dat wat ik doe weinig met kerk-zijn te maken heeft, het heeft werkelijk alles te maken met christen-zijn.