Litterdeuke
In Amerika hönk nog ne litterdook an de muure dee vrogger Ovver-ovvergrotmooder vanoet Holland hef met e’nomm’ne nao Amerika. Zee had ut e’maket “While she was herding cows.” Met’t koone heun dus. I’j könt ut ow veurstellen. Ut jonge dearnken mot met de koone nao’t veld en dan mot ze good oppassen dat ze neet weglopet. Dat dee’n de beeste natuurlijk meestied neet. Zee wazzen al bli’j at ze lekker grös kregen. Maor umme daor noo zo bi’j de beeste te zitten en niks doon? Dat kon natuurlijk neet. Dus genk ze fijn borduurn. Later nömp ze’t met nao America en daor hönk ut noo nog. 150 jaor later en wat ston der op??
“’t Is in het huis een groot verdriet als’t hennetje kraait en’t haantje niet!” Vrogger was borduurn natuurlijk de gewoonste zaak van de wereld. Iedere boernkökkene had der wal wat litterdeuke an de muure hangen. Behalve de initialen van de hele familie ston der soms ne mooie hond op of ne veurstelling van Mozes in het biezen kistje of toch ne mooie, soms religieuze sprökke. Zee past noo neet meer in de modernere kamers, maor ik bun der van ovvertuugd dat der nog honderden bunt, want weggooien dooj zoiets maor zoo neet. In Freriks hewwe al is ne leuke tentoonstelling e’had van zukke “litterdeuke”, der kwammen der völle kieken en heel völle zea’n ton, wi’j heb der ok nog’n paar in de kaste liggen. Dee hef mooder nog e’maakt. Ja, wat moggen vrogger dee jonge deerns anders. Televisiekieken was der neet bi’j. In Aerd zit un paar kearls dee hele daage zit te borduurne, dee heb de hele litteri’je tot kunst verheven. En hier in Wenters ? Moj is bi’j Piet Komrij op visite gaon. Jah, ’n breur van Gerrit. Den hef ok de mooiste dinge maaket. En ’t meeste nog abstract. Prachtige dinge.
Ok de Duutse meikes dee hier in de twintiger/dartiger jaorn hier völle kwammen arbeiden, dee konnen der ok wat van. Dee zatten ok hier, met de hele rugge vol heimwee nao die Heimat, bi’j de boern of de mevrouwen ok te borduurne. Zee maakten ok de mooiste dinge.
Ut was un onderdeel van earen Oetstoer of zo zee ut zea’n Für ihre Austeuer, meestal ut begin van earen oetzet. Mevr. Krüger-Nijenhuis oet Lemgo hef der ne hele verzameling van. Mevrouw Krüger? Jah, in Wenters kenne wi’j ze nog as de jongste dochter van Sievers-Willem en Mina. Eerder an de Kottenseweg waor noo de Motomarkt is. Zee hef der zovölle verzamelt dat ze der ne hele tentoonstelling van kan hollen en dat deut ze dan ok op verschillende plaatsen. Zee hef dee tentoonstellingen “Eigener Herd ist Goldes wert” e’neumt, dat is eene van de sprökken dee op dee deuke staot. En waor der eene zeker ne maond an e’warkt hef. Of hoo vin i’j Guten appetit, op ne spatdook “bi’j’t fornuus “
En dan denke wi’j meteene an ” Arbeit spart, wer ordnung wahrt.” Of “Der besten Schatz für einen Mann ist eine frau die kochen kann.” Of “Rein die Hände, rein der mund rein das Herz zu jeder Stund. “
Op 8 februari worden eare tentoonstelling in ut textielmuseum in Bocholt opent en daor blif ze tot in april en de leefhebbers kan’k van harte an raon daor is hen te gaone. Ok ut textielmuseum op zich zelf is un bezeuk weerd maor dat kent de meeste leu al wal , zelfs zo dat de meesten der best nog is wear hen wilt. Litterdeuke. Ik kan mi’j nog ne mooien herinnern. Tussen de mooiste geborduurde blomen lig vader oetgebreidt op’n divan te slaopen. Ok in mooi borduurwark en daoronder ston in mooie krulletters ” Eigenlich wollte ich arbeiten.”