Herinneringen
Eene van de vervelendste dinge van old worden bunt ow eigen herinneringen. I’j könt nargens kommen of leu te meute kommen of de herinneringen broezet ow te meute. Soms is ut wal leuk, dan köj der nog wear umme lachen. Soms ok nare dinge wao’j haoste un trauma an ovver e’hol’ne heb. Kom ik op ’n klein boerderi’jken wat prachtig op e’knapt is deur ne gepensioneerden schoolmeister. Den vermoedelijk geld te völle hadde, denk ik dan meteene.
Oh, daor had Hendrik ziene varkene, hee had ziene schuure mooi in order en de varkene laggen der as in ’n paleis. Trouwens alles wat Hendrik hadde was good in orde. Achter dee deure hadde altied un paar wetterkalvere staon. Ok meestal un lust veur’t ooge. In dat weideken leep altied zien vos, un prachtig peard. Met ’t feest zatte der altied op en reed met’n optocht met en later deete met an ’t ringsteaken. “Wat wenst U”, zegt der eene achter mi’j. Ik wense niks, ik probeere nog oet te leggen watter deur mi’j hen geet en beseffe meteene dat dat den man toch niks zeg.
Bun’k bi’j ’n slager kump inins Hanna binnen. Zee hef noo ne rollator maor vrogger was ut ne gofke van ne deerne. Zee genk met mi’j nao de danslesse. Zee was iets older as ikke, haoste twee köppe groter en vieftien kilo zwaorder. Zee lachet un betken at ze binnen kump en i’j könt zeen dat ear ok iets te binnen schöt oet dee tied. Zee herkent in mi’j as dat spochterigge kearlken in zien lechbroene pak met korte bokse en lange zwarte kousen. Awwe dansen greep ze mi’j met eare stoere arme rond de scholders. Drukken mi’j met ’n nözze deepe in ear decolleté, bedwelmen mi’j haoste met eare zweetloch en zwaaiden mi’j in de rondte dat ik haoste gin been an de grond hadde. Vergeat noo zukke dinge is.
Komme wi’j langs un café dan schöt mi’j te binnen dawwe daor is op ’t toneel stonnen. Veur awwe beginnen konnen genk den veurzitter de zaak openen. Hee gaf earste ne act weg deur zien ongelukkige gehannes met den microfoon. Tikken der earste op en bloos der is duftig in en schreeuwen dan in ins “Deut ut?”. Jao, hee deet ut, ut knallen deur de zaale. Hee begon ton ut hele programma veur te leazen dat iedereen hadde, kondigen alles nog is extrao an, compleet met de lotteri’je in de pauze en dan gaffe met’n royaal gebaar ut waord an uns. Dree minuten later wasse der wear. Hee hadde ut eerelid nog vergeaten welkom te heten. Hee wis neet wat veur old kearlken ut eigenlijk was, maor an ut geknikte van eene van dee olden veuran koj zeen wee hee bedoelen.
Veure wi’j zondagsmeddags is gezellig rond dan denk ik opins: “Guttegut wat was hier vrogger de weg toch slech.” Soms was der zovölle water daj gin weg meer konnen zeen. De boern knappen der zo met peard en wagen deur dat ow de modde umme de oorne vloog. En hier waor noo dat ni’je busken is hadde vrogger Kempers-Jan de rogge. Hee mesten altied good en daor achter’n wal lag ze meestied veur de grond zodatte möite hadde umme ze an ‘n gast te kriegen. En daor dat Scholtenhoes. Wat un leaven en un gedoo was daor vrogger. Good onderhollen gevvels. Grote ramen en op ’n plas wagens met veerduumse raa en ne groten mesthoop teggen ’n t’hoes. ’n Paar knechte en meide dee an’t melken wazzen en völle schik met mekare hadden. Der is niks mear van ovver. ’t Lig der alle doods bi’j. Sommige ramen bunt kapot en ’n nöndeure hönk scheef in de hengsels.
? Soms woj der gek van.