De wijzen uit het Westen
OpinieWat ik nou zo leuk vind aan Durkum is dat mensen nog de tijd nemen voor een proatje. Of het nou met de buurman is, de kassière of een vreemde, de meest onverwacht inspirerende gesprekken heb je nog steeds als je opkijkt van je smartphone. Op een van de laatste warme herfstdagen was het tijd voor een ommetje door Natuurpark Overstegen; de bekende frisse neus halen.
Onze baby leek het er gelukkig mee eens te zijn. De vraag is alleen altijd voor hoe lang, want gaan slapen in de kinderwagen vindt ze niks. Na een rondje om het water koos ik strategisch het bankje waar ik de meeste zon kon absorberen. Een ouder echtpaar gluurde bij het voorbijgaan in de kinderwagen. We wisselden iets over ‘er nog even van genieten’ en voor ik er erg in had raakten we aan de proat en nestelde mevrouw zich naast me op het bankje. We hadden het over ouder worden, maar nog jong van geest zijn. Over de dag plukken en de vruchten ervan.
Tussendoor werd er ook tegen de baby gekletst (die nog steeds niet sliep) en bekende meneer dat ze hier niet vandaan komen, maar uit het Westen. ‘Wat toevallig, mijn vriend is ook import’, grapte ik. Direct kreeg ik de groetjes mee naar huis aan de man uit IJmuiden. Mevrouw stond op en wierp nog een blik in de kinderwagen, ‘moet jij niet slapen?’
‘Ze is eigenwijs’, antwoordde ik enigszins gefrustreerd. Mevrouw lachte, ‘goed zo meisje, volhouden.’ De wijzen uit het Westen. Ik hoop inderdaad dat mijn kinderen altijd eigen-wijs blijven. Onderweg naar huis besefte ik me dat ik de groetjes moet doen van ‘een echtpaar uit het Westen’.
Ik hoop ze nog een keer tegen te komen voor een proatje, dan doe ik de groetjes terug en stel ik me wel netjes voor als Sabine… zeg maar Bien - dat doet eigenlijk iedereen.
Namasté
Bien