Bomen knuffelen

14 maart 2025, 13:26 Opinie

Die Schotse hooglanders in Natuurpark Overstegen zien eruit als grote, knuffelige pluchen beesten. Maar als ze pontificaal het pad blokkeren, voel ik de zenuwen opborrelen en ga ik er toch maar met een boog omheen. Echt geknuffeld heb ik ze dus nooit. Bomen daarentegen wel. 

Er is iets bijzonders aan bomen. Als je je armen eromheen slaat, voel je de jaren of zelfs eeuwen die hij heeft doorstaan. De rust die hij uitstraalt. En dat helpt, want mijn hoofd is sinds ik moeder ben net een onuitputtelijke bron van doemscenario’s. Het begint onschuldig. Gewoon een wandeling door het park met de kinderwagen. Mijn rode jurk wappert in het lentebriesje. Maar voor ik het weet, gaan mijn gedachten en fantasie met me op de loop. Wat als een hooglander zich plots identificeert als rodeo-stier en mij ziet als doelwit? Hoe moet ik dan halsoverkop met kinderwagen en al over het wildrooster zien te komen?

Op weg naar huis moeten we een drukke weg oversteken, graag zonder platgereden kinderen. Ik houd het verkeer nauwlettend in de gaten, want mijn zoon doet dit allesbehalve. Hij wijst naar een ‘coole’ witte Mercedes en dan doe ik iets wat je nooit moet doen met bestuurders (lees: mannen) in dikke auto’s: oogcontact maken. De bestuurder trapt ‘m op zijn staart - in een schoolzone - tussen de fietsende kindertjes en direct hoor ik een ambulancesymfonie in mijn hoofd.  

Deze rampen lijken zich moeiteloos in mijn hoofd te nestelen. ’s Avonds, net voordat ik in slaap val, vliegt ons huis minstens drie keer in brand of rijd ik met de auto de IJssel in. Waarom? Waarom! Waarom krijg je als moeder die doem-gedachten er gratis bij? Of ben ik de enige die tot in detail kan uitdenken hoe ik mijn twee kinderen uit een brandend huis of zinkende auto moet redden? 

Ik weet het, het is belangrijk om je hoofd te vullen met fijne gedachten. Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Soms moet je daar bewust iets voor doen. Een wandeling maken, even diep ademhalen, jezelf niet te serieus nemen of gewoon een boom knuffelen. Want als je daar staat, met je armen om die grote, groene vriend wordt het steeds stiller in je hoofd. Dus nee, ik knuffel geen hooglanders. Maar een boom? Altijd.

Namasté

Bien