Hele generaties zaten als kleuter bij juf Els: ‘Ik heb het leukste werk dat er bestaat'
HENGELO - ‘Juf, waar staat eigenlijk jouw bed?' Die vraag kreeg Els Fennema (60) onlangs van één van haar kleuters. Het jochie had elke hoek van het klaslokaal nog eens goed bekeken. Er moest toch ergens een bed te vinden zijn, want zijn juf was er altijd. 's Ochtends vroeg, als hij op school kwam, dan was zij er al. En 's middags als hij weer naar huis ging, dan zag de kleuter haar nooit vertrekken. Zij moest toch ergens slapen? De opmerking tekent het baken van vertrouwen dat juf Els hier op de Hengelose basisschool Rozengaardsweide is.
Door Luuk Stam
Dat is ze al veertig jaar lang, want de in Doetinchem woonachtige Fennema begint hier om precies te zijn op 11 maart 1985. Het beroep van leerkracht is haar dan al niet vreemd, ook haar ouders staan allebei voor de klas. In haar eigen loopbaan kijkt zijzelf nog wel heel even elders, maar al snel gaat het toch richting het onderwijs. Ze volgt de opleiding tot kleuterleidster, het blijkt haar in de genen te zitten. "Ik vond het gelijk geweldig”, vertelt de jubilerende juf van groep 1 en 2 nu. "Die kleintjes, zo spontaan en open.”
Door de jaren heen maakt ze kort de overstap naar een hogere groep, maar nergens krijgt ze meer energie dan in de kleuterklas. Altijd blijft ze verbonden aan de school in Hengelo. Dat ze hier een plekje heeft bemachtigd, daar is de jonge Fennema in de beginjaren maar wat blij mee, er is eind jaren tachtig sprake van een docentenoverschot. Heeft ze daarna nooit overwogen om bijvoorbeeld in Doetinchem te gaan werken? "Nee, ik vind het ook wel fijn om werk en privé uit elkaar te houden”, klinkt het. "En die twintig minuten rijden, je bent er zo en het is twee keer per dag even een momentje voor jezelf, ik vind het heerlijk.”
Daarbij: Rozengaardsweide is haar school geworden, juf Els kent de mensen hier en de mensen kennen juf Els. In veertig jaar kwamen dan ook hele generaties langs. Van de kinderen in haar huidige klas gaf ze in het verleden ook heel wat papa's en mama's les. En de ouders van toen zijn nu de opa's en oma's, die ook geregeld bij de poort staan om hun kleinkinderen weg te brengen of op te halen. “De eerste keren dat ik dat meemaakte, was dat wel een soort van raar, ik moest daar even aan wennen”, vertelt Fennema. “Inmiddels is het gewoon geworden, en eigenlijk alleen maar heel erg leuk en vertrouwd.”
In de klas hebben de ontwikkelingen eveneens niet stilgestaan. Het digibord deed z'n intrede, daarnaast gaat het leren meer en meer spelenderwijs, met ook binnen het lokaal veel meer beweging dan voorheen. Onveranderd is de puurheid, die Fennema zo in de allerjongsten waardeert: "Er zegt er ook wel eentje iets als: ‘Juf, heb je een nieuwe jas? Ik vind ‘m helemaal niet mooi!' Dat mag. Die eerlijkheid, ik houd ervan.” Eveneens onveranderd is hetgeen waar juf Els al sinds jaar en dag voor staat: "Respect is bij mij heel belangrijk, het omgaan met elkaar. En ik wil er vooral voor zorgen dat de kinderen met plezier naar school komen.”
Verjaardagen zijn hier steevast een feestje, die van de juf is jaarlijks helemaal groots. Die dag mogen de kleuters verkleed naar school, is het klaslokaal versierd en komt er tussen de middag iets lekkers op tafel. Dat belooft wat voor de jubileumviering, die er één dezer dagen zit aan te komen. Hoe precies, daar weet juf Els nog niks van. "Ik laat me verrassen!”, zegt Fennema, die voorlopig nog niet aan stoppen denkt.