Wat we uiteindelijke allemaal willen
Daar ging hij dan in zijn Spongebob T-shirt - de zoon. Koffer mee, zonnebril op. Op weg naar Turkije, samen met zijn vader en de rest van de voormalig schoonfamilie. En ik? Ik bekeek elke vijf minuten mijn vlucht-tracker en verzoek - ook elke vijf minuten - alle Goden dat hij over een week weer veilig bij de thuis komt.
‘Wat leuk voor hem’, zeg ik tegen mezelf, met een glimlach die nét iets te strak gespannen staat. En dat is ook zo. Echt. Maar ergens, diep vanbinnen, wil je ze het liefst vastbinden, zodat ze tenminste niets kan overkomen. Want laten we eerlijk zijn: loslaten is misschien wel een van de belangrijkste lessen, maar in de praktijk voelt het soms gewoon als een spontane amputatie. Zeker als je als moeder niet eens kunt controleren of zijn lievelings knuffel nergens vergeten wordt en of er daadwerkelijk groentes op dat bord liggen tussen de patat en nuggets.
En toch is dit wat we uiteindelijk allemaal willen. Dat ze de wereld ontdekken, hun vleugels uitslaan. Vertrouwen op hun eigen kunnen en vooral niet de bagage meenemen van hun ouders - zoals deze moeder met vliegangst. Zelfs als dat betekent dat ze dé knuffel kwijtraken, veel te weinig slaap krijgen en drie dagen leven op witbrood en chocolade-ijs.
Als gescheiden ouders leer je net iets vaker loslaten dan je lief is. Niet mijn oorspronkelijke plan, wel mijn realiteit. En weet je wat? Het leert je vertrouwen. Niet alleen in je ex, maar vooral in je kind. Vertrouwen dat hij ook zonder mama zijn weg wel vindt. Vertrouwen dat hij zijn eigen avonturen beleeft, zijn eigen stoere verhalen maakt – zonder dat ik op elke hoek sta om zijn hand vast te houden.
En ondertussen? Doe ik hier alsof het heel gewoon is. Alsof ik niet elk half uur mijn telefoon check. Alsof ik niet stiekem zijn foto's bekijk met een trillende onderlip. Loslaten is tenslotte ook: jezelf toestaan om te voelen. En daarna een zak popcorn opentrekken, of een reep Tony Chocolonely of gewoon allebei.
Want uiteindelijk is loslaten gewoon een vorm van liefhebben, eentje waarbij je soms inwendig gillend op een zak popcorn zit te kauwen. Maar als hij weer thuiskomt - twee tinten bruiner, drie sokken kwijt en vol nieuwe verhalen - dan weet ik dat loslaten de belangrijkste manier is van (vast)houden.
Namasté
Bien