Witte rook en wierook
Onlangs is de paus gestorven, net na Pasen. Tijdens de Mis op het Sint Pietersplein in het Vaticaan was hij – tot grote verrassing van zo ongeveer iedereen – te zien en te horen, zij het heel breekbaar. Een dag later liet hij het leven.
Inmiddels is er een nieuwe paus. Vele kardinalen gingen met elkaar - compleet afgezonderd van de wereld, opgesloten in de Sixtijnse kapel - in conclaaf. Een paar dagen later was er witte rook, de nieuwe kerkvorst was gekozen! Deze nieuwe meneer kreeg de zegen en onder toeziend oog van onder meer Onze Lieve Heer zwaaide hij het op het plein toegesnelde publiek toe.
De oplettende lezer onder u ziet veel uitdrukkingen die hun oorsprong vinden in het katholicisme. Heel eerlijk: ik denk dat vele mensen die deze uitdrukkingen met enige regelmaat gebruiken, niet eens weten dat deze uit deze geloofshoek afkomstig zijn. Menig nuchtere Nederlander gaat namelijk regelmatig in conclaaf, het maakt niet uit met wie.
Die religieuze termen, ze hebben iets fascinerends, vind ik. Ze bewijzen dat taal leeft, groeit en met de geschiedenis lijkt mee te reizen. Ooit was het katholieke geloof - maar ook andere religies – zo verweven met het dagelijks leven, dat het logisch was dat kerkelijke termen en uitdrukkingen ook aan de keukentafels werden gebezigd. En of je nu met Pasen in de kerk zit, of op een lekker zonnig terrasje, die ene collega die bij wijze van spreken wéér een loonsverhoging opstrijkt, blijft een ‘heilig boontje'. En de sportleraar pakt je weer eens enórm hard aan en laat je je een echte ‘martelaar' voelen.
Voor de examenkandidaten is het bijna tijd voor de examenuitslag. Zij zitten met z'n allen ‘in het vagevuur'. Iedereen ‘bidt voor' hen en als iedereen geslaagd is, ‘heffen we ze op het altaar'.
Laten we met z’n allen een kaarsje voor hen branden...