Mag het een tandje minder?
Het is weer begonnen. Na zes weken zomervakantie waarin ik regelmatig vergat welke dag het was, knallen we ineens terug het schoolritme in. De schoolapp staat roodgloeiend: infoavonden, startgesprekken, gymspullen, nieuwsbrieven. En de opvang vraagt om ruilboeken, iets lekkers voor het zomerfestival en om een gezinsfoto voor het nieuwe thema. Ik heb nog niet eens alle vakantiewas weggevouwen, maar het voelt alsof ik alweer in de zesde versnelling sta.
Tegelijkertijd gebeurt er iets anders. Het begint altijd met een enkel blaadje. Zo’n geel-oranje pionier die dwarrelend uit de boom besluit dat het welletjes is geweest. En hoewel ik de schoonheid van de herfst absoluut kan waarderen – voel ik bij dat ene blaadje al een lichte melancholie. Alsof de natuur een seintje geeft: “tempo lager, avonden korter, thee in plaats van wijn.” En toch vind ik het prachtig – zeker het Kruisbergse bos, waar de bomen straks in vuur en vlam staan. Maar de schoonheid en de werkelijkheid botsen soms. Want hoe mooi de terugschakeling van de natuur ook is, ondertussen race ik gewoon weer met twee kinderen naar school, het consultatiebureau en speelafspraakjes. Mijn tas vol broodtrommels en half ingevulde formulieren.
Misschien is dat wel de ironie van de herfst: de natuur vertraagt, maar wij gaan in hetzelfde tempo door. Of we moeten juist sneller om alle 187 onbeantwoorde mailtjes weg te werken, drie vergaderingen op een dag uitzitten, nóg een sportclubje of activiteit voor de kids erbij… Of het voelt alsof we moeten opschieten, omdat we alle laatste beetjes nog uit de zomer willen halen. Terwijl alles in mij eigenlijk roept: mag het een tandje minder?
Toch heeft dit seizoen z’n charme. Een dikke trui, dat eerste moment dat je de verwarming weer aanzet (en daarna direct de gasrekening checkt). De wetenschap dat er straks weer stamppot op tafel staat. En misschien is dat wel het geheim: deze drukte ook zien als een seizoen. Als iets dat voorbij gaat. Maar dus ook elke keer weer terugkomt? Alleen heeft de natuur geen haast. Het zijn wij die er een ratrace van maken. Terwijl het bos gewoon rustig van groen naar goud verkleurt en zich nergens druk om lijkt te maken. Want hoe je het ook wendt of keert: volgend jaar wordt het gewoon weer zomer. Of je het tempo nou hebt bijgehouden of niet.
Namasté
Bien