Goed gaon

Vorige week fietste ik door de zeikende regen. Niet zomaar regen — nee, van die keiharde straalregen die geen druppels meer heeft, alleen een constante waterval uit de hemel. Mijn broek plakte, mijn sokken gaven bij elke trap een klets, en het water liep via mijn mouwen zo mijn jas in.
En toch had ik er totale vrede mee.

Misschien kwam het door het appje dat ik vlak daarvoor kreeg; collega columnist Ben Beijer is plotseling overleden. Ik kende hem niet persoonlijk, maar las zijn stukjes graag. Over de brugwachter bij de Oude IJssel, of de bankjes met schilderijtjes in de Hamburgerstraat. Over de stad zoals zij echt is: een verzameling van kleine verhalen, waar je zomaar aan voorbij kunt lopen.

Het voelt vreemd — alsof er een stem mist die ik helemaal niet kende, maar toch altijd even hoorde. Alsof er een gat achterblijft in de krant.

Terwijl ik verder trapte, dacht ik eraan hoe snel we het gewone voor lief nemen. Dat de brug open en dicht gaat. Dat de zon – ook na stortbuien – meestal wel weer terugkomt. Dat iemand elke week iets opschrijft dat je even laat glimlachen of doet nadenken bij de koffie. Tot het ineens niet meer zo is.

Wat als de woorden die je vandaag opschreef, uitsprak — of juist niet — ineens de laatste zijn?
Heb je ze dan zorgvuldig gekozen?
Heb je de mensen die je liefhebt gezegd wat je wilde zeggen?

Die gedachten gingen met me mee, daar op de fiets, terwijl de regen langs m’n gezicht liep. Ik dacht aan hoe Ben keek — aandachtig, met humor, mild. Misschien is dat wat we allemaal een beetje kunnen proberen: niet minder regen wensen, maar beter leren zien hoe waardevol de regen is.

Thuis hing mijn jas te druipen in de gang. De kinderen renden rond, hun natte voetstappen door de woonkamer. In plaats van tegen ze te mopperen over de natte bende, benoemde ik dat we door de regen de zon straks weer extra waarder en. Dit is het dus. Het leven. Precies zo. Kleine dingen, de natte dagen. Mensen die woorden kunnen geven aan wat wij mogelijk over het hoofd zien.

, Ben.
En bedankt dat je ons anders liet kijken.

Namasté,

Bien