Wat zullen we eten?
Er zijn van die dingen in het leven waar ik maar geen grip op lijk te krijgen… zoals het avondeten. De zoon doet al acht jaar moeilijk, de dreumes pleurt alles op de grond en de man verwacht sinds we Masterchef kijken alleen nog maar culinaire hoogstandjes. Niet te doen. Maar de echte existentiële crisis begint al bij vier simpele woorden: wat zullen we eten?
Vroeger dacht ik dat mensen die riepen 'ik weet het echt niet meer', zich aanstelden. Inmiddels sta ik om 16.32 uur in de supermarkt wezenloos naar een prei te staren, alsof het een moreel dilemma is. Want ja, je kunt wel iets kiezen, maar is het gezond genoeg, snel genoeg, betaalbaar genoeg en, niet onbelangrijk, eetbaar volgens de kritische jury van onder de 1.30 meter?
En dan heb je nog de verleiding van het gemak. HelloFresh: ik hou van je. Echt. Het idee dat iemand anders heeft nagedacht, boodschappen heeft gedaan en het in keurige zakjes heeft gestopt, is pure luxe. Tot je de rekening ziet en denkt: oké, dus dit is hoe een rib uit je lijf voelt.
Dan maar weer 'gewoon' boodschappen doen. Gewoon. Met zes dingen in een mandje en 30 euro lichter. ZES. Dingen. Ik weet niet wanneer een courgette een statussymbool is geworden, maar blijkbaar leven we in die tijd.
Maar goed, je hebt gekozen. Je hebt gesneden, gebakken, geproefd, misschien zelfs nog iets nieuws geprobeerd. Er staat eten op tafel: het is weer gelukt! En dan, drie happen. 'Ik zit vol'. Of nog beter, nog vóór de eerste hap: 'Lust ik niet'. Op basis van wat? De kleur? De energie? Een innerlijk voorgevoel?
Het is eigenlijk fascinerend. De hoeveelheid denkwerk, planning en uitvoering die in een avondmaaltijd gaat zitten, staat totaal niet in verhouding tot hoe snel het wordt afgekeurd. En ondertussen probeer je ook nog 'gezond' te doen. Maar wat ís dat eigenlijk nog? Je hebt tegenwoordig bijna een researchteam nodig om uit te zoeken wat er echt in je eten zit.
Misschien gaat het ook helemaal niet over eten. Niet echt. Misschien gaat het over zorgen, over goed willen doen, over iedereen tevreden proberen te houden in een wereld waarin dat eigenlijk niet kan. En dat we daar dan elke dag weer om 18.00 uur een tastbare versie van maken, op een bord.
En morgen? Dan staan we er weer. Met een pan, een plan en dezelfde vraag. Wat zullen we eten?
Namasté,
Bien