Mama, ik verveel me
Het was nog niet eens negen uur op vakantiedag twee en daar was ‘ie al: “Mama ik verveel me.” Ik keek om me heen naar een huis vol speelgoed, knutselspullen en boeken. Voor beide leeftijden keurig gesorteerd en ooit met de beste intenties aangeschaft. En toch lijkt het alsof er altijd een activiteitenprogramma moet worden uitgerold om tot spelen te komen.
“Jullie kunnen gewoon… spelen,” hoorde ik mezelf zeggen. De dreumes gooide iets. De oudste keek me aan alsof ik hem net had gevraagd om een scriptie te schrijven zonder onderwerp.
Zijn we als ouders door al het proberen om overal iets leuks van te willen maken, iets leerzaams, iets met een begin en een eind, nu ook activiteitenbegeleiders geworden?
Als spelen niet lukt, voelt dat bijna als falen. Alsof een kind dat zich verveelt, iets zegt over jou. Had ik meer moeten bedenken? Een uitje moeten organiseren? Meer mijn best moeten doen om het leuk te maken? Meer speelgoed moeten kopen zelfs?
Dus vullen we het op. Met ideeën. Met activiteiten. Of, laten we eerlijk zijn, met een scherm. En ja, die schermen… we weten allemaal dat het te veel is. Ik vind er van alles van, maar doe het zelf ook als ik écht even klaar ben met entertainen.
Waar ging het dan precies mis? Ik ging als kind gewoon naar buiten. Of naar zolder. Of ergens waar we eigenlijk niet mochten komen. Heksensoep maken, hutten bouwen, spelletjes verzinnen die nergens op sloegen, maar uren duurden.
Er was geen plan. Geen programma. Geen ouder die dacht: is dit wel leuk en educatief genoeg? Alleen tijd. En ja, ook verveling. De mensen met verstand van opvoeden zeggen het eigenlijk heel simpel: kinderen leren zichzelf te vermaken door… het zelf te moeten doen. En toch hebben wij als ouders die reflex om verveling meteen op te lossen.
Misschien omdat we zelf ook niet zo goed meer zijn in niksdoen. Leegte voelt ongemakkelijk. Stilte ook. We pakken sneller onze telefoon dan dat we gewoon even zitten te niksen, dagdromen. Dus als je kind zich verveelt, lossen we het op. Niet alleen voor hen, maar ook een beetje voor onszelf.
Onder het mom van ‘het goede voorbeeld geven', heb ik me dus voorgenomen om me aanstaand weekend eens lekker te gaan zitten vervelen. Ben benieuwd hoe lang dat lukt met twee kinderen.
Namasté,
Bien