De agenda als een opblaasbare boot

Hebben jullie dat ook wel eens: dat een dag eigenlijk 36 uur zou moeten hebben en een week minstens negen dagen? Soms lijkt het alsof iemand mijn agenda heeft opgeblazen alsof het een opblaasbare boot is die nét iets te enthousiast wordt opgepompt. Je hoort het al een beetje piepen in de naden, maar zolang hij niet uit elkaar spat, blijf ik vrolijk dobberen.

Want vol is-ie, de agenda. Iedere keer is er wel iets. Een feestje op zaterdag waar ik twee dagen van moet bijkomen, een concertbezoek met m’n broer, een podcastopname voor De Stem van De Vijverberg, een oefensessie met RAL9010 of KlixX, een huwelijkskennismakingsgesprek, een huwelijk dat ik mag voltrekken, artikelen en columns voor Achterhoek Nieuws… en alsof dat nog niet genoeg lijkt, was het óók nog eens carnavalstijd waarvan ik overigens alleen de kroegentocht heb beleefd, sorry Umdraeyers. Oh ja, dan is er ook nog De Graafschap en vooral mijn reguliere werk. Mijn agenda heeft meer lagen dan een goede lasagne, maar dan zonder de rustgevende werking van kaas.

Thuis klinkt dan ook regelmatig de stem van mijn vrouw Sonja: “Moet je niet iets laten vallen?” En eerlijk: ze heeft groot gelijk. Het is voor haar natuurlijk niet gezellig dat er weken tussen zitten dat ik bijna elke avond weg ben. Maar zodra ze het zegt, begint mijn hoofd te kraken. Wát moet ik dan laten vallen? Alles is leuk. Alles geeft energie. Het is alsof iemand vraagt: “Wil je liever ademhalen of water drinken?” Tja… allebei graag.

Dus blijft er maar één strategie over: plannen alsof ik luchtverkeersleider ben op Schiphol. Strakke schema’s, slimme combinaties, af en toe een noodlanding op de bank met een kop thee en natuurlijk een bordspel aan de eettafel en andere leuke dingen met Sonja. En vooral: genieten. Want de afgelopen maanden heb ik in mijn omgeving genoeg meegemaakt om te weten dat het leven niet wacht tot jij er klaar voor bent. Je moet het pakken wanneer het zich aandient.

Maar goed, pluk de dag - absoluut. Alleen niet op een manier dat je aan het eind van de week zelf geplukt in een vaasje staat. Het is een dun lijntje tussen enthousiast leven en jezelf voorbijrennen. Ik balanceer er vrolijk op, soms een beetje wiebelend, maar het scheelt veel dat ik af en toe even tot de orde geroepen wordt en mij verteld wordt dat een dag maar 24 uur heeft en een week zeven dagen.

Voorlopig ga ik dus door, met een volle agenda. Want ik geniet. En ik probeer ondertussen ook te luisteren naar de mensen om me heen — en een beetje naar mezelf. Misschien laat ik ooit iets vallen. Maar voorlopig laat ik vooral niets liggen.