‘Heel goed, Wilma! Noar veur’n met die bal!’

Walking football-groep Bronckhorst speelde vrijdag tegen De Graafschap Old Stars

Door Luuk Stam

KEIJENBORG – ‘Niet rennen! Niet rennen!’, klinkt het op deze vrijdagochtend over de voetbalvelden aan de Keijenborgse Pastoor Thuisstraat. In al het enthousiasme verdwijnt de belangrijkste regel van het walking football bij vlagen even naar de achtergrond. Zo mag de bal ook niet boven heuphoogte komen, lichamelijk contact is niet toegestaan, buitenspel is hier niet van toepassing en een ingooi is een intrap. De doeltjes zijn klein, het met pionnetjes uitgezette speelveld is ‘maar’ 40 bij 25 meter groot. 

Doorgaans is dit de thuisbasis van Keijenburgse Boys, maar iedere vrijdagochtend zijn hier op de velden de spelers van de walking football-groep Bronckhorst te gast. 55-plussers zijn het, maar de gemiddelde leeftijd ligt rond de 70, de oudste is 85. Deze ochtenden starten voor de senioren na de koffie om tien uur met een uitgebreide warming up, daarna een wedstrijd van vier keer een kwartier, na afloop een gezellig samenzijn in de kantine. Deze eerste vrijdag van oktober wacht serieuze tegenstand, want het team van de Graafschap Old Stars komt op bezoek, met oud-spelers als André van der Ley, Henk Koenders en Jan van Londen.

Paarse shirts
Het is een demonstratiewedstrijd, bedoeld om nieuwe leden voor het Bronckhorster team te trekken. De groep telt momenteel achttien spelers, waarvan drie dames. Ze komen uit Keijenborg en Hengelo, maar ook Vorden, Wichmond en Zelhem zijn vertegenwoordigd. Af en toe neemt een delegatie onder de vlag van de gemeente deel aan een toernooi in de regio, dan net zoals nu gehuld in de paarse shirts. “Er is geen clubverband, dat is ook het mooie”, zegt Henk Wentink (75), die zelf in Zelhem woont. “Bij ons kan iedereen meedoen.”

Zeven jaar zijn ze hier nu bezig. Landelijk beleeft de sport een flinke opmars. Hoewel ook de groep in Bronckhorst groeit – er zijn recent drie nieuwe leden bijgekomen – hebben ze hier nog altijd niet de gewenste grootte. “Het zou mooi zijn als we zo’n 24 spelers bij elkaar kunnen krijgen”, zegt Wentink, die zich heeft opgeworpen als één van de coördinatoren. “Want dan kun je zes tegen zes spelen én doordraaien, waardoor iedereen op een ochtend twee keer een kwartier voetbalt. Nu is het vaak vier tegen vijf, dat is voor velen niet te belopen.”

Ouwehoeren
Hengeloër Gerard Huitink (70) staat normaalgesproken ook in het veld, maar moet door een klein ongelukje deze vrijdagochtend verstek laten gaan. Al is hij wel aanwezig als supporter. “Ik ben veel te veel voetballiefhebber om zo’n ochtend helemaal te laten schieten, dat zit in de genen”, vertelt hij. “Dat walking football is voor onze leeftijd hartstikke leuk. Je blijft lekker bezig. En de vriendschap met elkaar, dat is de gein hiervan.” Dat kan Jos Seesing (70) alleen maar beamen. “Je bent in beweging, een beetje ouwehoeren met elkaar, dit is gewoon mooi”, zegt de Keijenborger als zijn eerste kwartier binnen de lijnen er deze ochtend opzit. Hij heeft de mannen van De Graafschap al een keer of drie zien scoren. De teller aan de kant van de in het paars gehulde walking footballers staat nog op nul, al was Seesing er zelf heel dichtbij: “Het zou toch mooi zijn geweest als ik die erin had geschopt.”

Versleten knie
In een ver verleden speelde de zeventiger nog voor Keijenburgse Boys, in één van de lagere elftallen. Zoals Henk Wentink voor Zelos in Zelhem voetbalde. Het speelt nu allemaal geen rol meer. Menigeen hier heeft zelfs voorheen nooit gevoetbald. En ook bij de oud-voetballers is de fitheid van destijds er allang niet meer, de geest wil nog heel graag, het lichaam stribbelt bij velen tegen. Is het geen versleten knie, dan wel een schouder. “Ik heb zelf longproblemen”, vertelt Wentink. “Dat steeds aanzetten, dat gaat niet meer.”

En dus verdedigt hij vooral het doel, al is keepen bij deze vorm van voetbal officieel niet toegestaan. Alsnog staat de Zelhemmer na een kwartier flink te hijgen, zijn handen steunend op zijn knieën: “Ik moet even bijkomen, maar het voelt hartstikke goed om hier in het veld te staan, ik kan het gewoon niet laten. En coachen, dat is wat ik probeer – Ok, Bennie! Goede bal! Jos, ernaar toe!’ – dat is wat ik probeer te doen. ‘Ja! Heel goed, Wilma! Noar veur’n met die bal! Als ’t niet anders kan, dan over de zijlijn!’

Omnivereniging
De winst gaat na een uur spelen geheel zoals verwacht naar De Graafschap Old Stars. De demonstratiewedstrijd krijgt uiteindelijk de uitslag 10-2 opgeplakt. Het kan ergens een doelpunt meer of minder zijn geweest, maar daar maakt niemand zich deze ochtend druk om. De evaluatie van de wedstrijd staat in de kantine na afloop bol van de gezelligheid. 

Ondertussen is de blik al gericht op de toekomst. “We zijn volop in gesprek om met deze groep aan te sluiten bij de omnivereniging, die hier in Keijenborg gevormd wordt”, vertelt Wentink, wijzend op de multifunctionele accommodatie met sportzaal, die hier aan de rand van het terrein momenteel in aanbouw is. “Als wij straks in de winter ook de zaal daar mogen gebruiken, dan zouden we het gehele jaar door kunnen gaan, dat zou helemaal mooi zijn.”