Abel Pieter de Vries debuteert met psychologische thriller Niet Hier

DOETINCHEM – Een tekening van de boogbrug over de Waal bij Nijmegen siert de cover van de debuutroman van Abel Pieter de Vries. De roman Niet Hier opent met een tafereel vanaf de symbolische Waalbrug. Vanaf begin tot het einde duikt deze cruciale scène steeds weer op in het boek.

“Schrijven en dichten deed ik altijd met plezier, maar nooit eerder voelde ik de noodzaak om ermee naar buiten te treden. Dat moment is nu gekomen!”, zegt auteur De Vries tijdens de presentatie van zijn psychologische thriller Niet Hier. Dat dichten in zijn bloed zit, is te merken aan de rijke beeldspraak waarmee de roman wordt verteld. Voorbeeldje? ‘Ze maakte zichzelf klein, paste zich aan, gleed weg in de zachte vacht van een grijze muis’.

Tussen hier en daar
De Vries neemt de lezer mee op sabbatical van Puip Tonk, een architect die twijfelt over de passie over zijn vak en uit evenwicht is na een scheiding. ‘Een wens om uit de warboel te geraken die zijn leven was geworden’. Hij zoekt antwoorden in de leegte van zijn eenzaamheid. ‘Of was het een zoektocht naar liefde?’ Niet hier, maar verder weg in Spanje, en nog verder weg in Vuurland en Brazilië. Een reis die niet van A naar B gaat, maar langs sporen die door elkaar lopen, via omslachtige bewegen en obstakels. Zo wordt Puip heen en weer geslingerd tussen hier en daar, tussen intuïtie en logica. ‘Tussen losse eindjes en een rode draad die soms als een strop aanvoelt’. Of Puip -wie heet er nou Puip?- zijn achternaam Tonk eer aandoet (vrij vertaald: iemand heel gemakkelijk verslaan in een spel) zal gaandeweg blijken.

Struikelende acteur
De roman bestaat uit korte hoofdstukken – scènes – die wisselen van plaats, tijd en perspectief. De cast is breed met als hoofdrolspeler Puip die zichzelf omschrijft als ‘een struikelende acteur in een toneelstuk waarvan hij het script nooit heeft gezien’. Tijdens zijn zoektocht wordt Puip met zichzelf en zijn alter ego geconfronteerd. Bovendien lijkt niets te zijn wat het is en dat maakt zijn reis niet gemakkelijker, maar het reisverslag des te interessanter. Opmerkelijk is dat Puip Tonk net als Abel de Vries architect is en dat merk je. In zijn roman loodst de schrijver zijn hoofdpersoon Puip langs ‘de optimistische architectuur van Oscar Niemeyer, architectuur met de belofte van een betere wereld, feminien, hartstochtelijk en wulps’. Er zijn meer raakvlakken met het persoonlijke leven van de auteur. De Vries was medeoprichter van theaterwerkplaats De Kleine Holte in Doetinchem en was betrokken bij tal van andere culturele initiatieven op het gebied van theater, beeldende kunst, improvisatiejazz en eigentijdse klassieke muziek. De roman is niet autobiografisch, maar is wel degelijk doorspekt met biografische elementen.