Praten en stilstaan bij zelfdoding: Walk into the Light biedt licht en lucht

WEHL – Het is donker in Wehl als ruim dertig mensen zich verzamelen bij Dorpskamer ‘Ons Huis’. In alle vroegte zet de groep wandelaars de eerste stappen door de stille straten van Wehl voor een bijzondere wandeling: Walk into the Light. Een wandeling richting het ochtendlicht om stil te staan bij zelfdoding en de impact daarvan. Met ruimte om te praten, te luisteren of stil te zijn. 

Door Joyce de Schepper

Initiator en mede-organisator Alfred Meijer weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is om over zelfdoding te kunnen praten. In zijn omgeving overleden meerdere mensen door zelfdoding. “Dertig jaar geleden werd daar nauwelijks over gepraat. Terwijl juist praten zo belangrijk is. Een wandeling kan daarbij helpen”, vertelt hij. “Je loopt met elkaar en een gesprek ontstaat als het ware vanzelf. En tijdens de rustpunten is er ruimte voor stilte, voor herinneringen en om verbondenheid te ervaren.”

De kerkklok slaat 06.30 uur als Alfred de groep voorgaat en richting buitengebied vertrekt. Het is een gemêleerd gezelschap. Nabestaanden met familie en vrienden, maar ook geestelijk zorgverleners, betrokken inwoners en vertegenwoordigers van de gemeente Doetinchem. Wat hen verbindt, is dat zelfdoding op de een of andere manier hun leven heeft geraakt. “Waarom loop je mee?” is onderweg een veel gestelde vraag. “Uit solidariteit en verbondenheid met mensen die zijn overleden door zelfdoding”, vertellen twee vriendinnen. Een man deelt hoe hij werd geconfronteerd met het verlies van een goede vriend. “Het gebeurde zo onverwachts. We zagen het helemaal niet aankomen.” Een jonge vrouw verwoordt wat veel wandelaars voelen: “Ik ben hier om met elkaar een beetje licht te brengen en aandacht te geven aan het ongemak en het taboe dat nog steeds rond zelfdoding leeft.”

De hemel breekt open
Het eerste rustpunt van de wandeling nadert. Juist op dat moment breekt de hemel in al zijn kleurenpracht open. Omringd door de natuur draagt Meijer een zelfgeschreven gedicht ‘Thuis in het lichaam’ voor. Over het weiland klinkt het liefdevolle lied ‘If You Ever Forget’ van Anouk & Yora. Een vogel vliegt op, in de verte blaft een hond en komt het verkeer langzaam op gang. Een moment waarin ruimte ontstaat voor ieders gedachten en herinneringen.

Weer op weg vertelt een echtpaar over het verlies van hun pleegdochter, inmiddels meer dan dertig jaar geleden. “Na haar overlijden werd er thuis veel over haar gesproken. Dagen, weken, maandenlang. Maar niet iedereen wist hoe ermee om te gaan. “Er waren ook mensen die ons juist ontweken. Als ze ons zagen bij het boodschappen doen, doken ze weg.”

Ongemak en taboe
“Zelfdoding is nog steeds een onderwerp waar ongemak omheen hangt. Terwijl luisteren, vragen stellen en er simpelweg zijn voor iemand van grote betekenis kunnen zijn. Daarin schuilt het belang van samen wandelen en praten. Niemand hoeft alleen te zijn. Niemand hoeft alleen te lopen”, zegt Alfred. Samen keren de wandelaars terug naar Dorpskamer Ons Huis. Daar wacht een ontbijt om niet alleen verhalen, maar ook het brood samen te delen.

Over het initiatief
Walk into the Light is een initiatief van de Stichting Suïcide Preventie Centrum. Wat vijf jaar geleden als een kleinschalig initiatief begon, is inmiddels uitgegroeid tot een landelijke beweging. Vorig jaar werd op 54 locaties gelopen. In de gemeente Doetinchem werd de wandeling dit jaar voor het eerst gehouden, georganiseerd door een samenwerkingsverband van lokale initiatiefnemers, ervaringsdeskundigen en betrokken organisaties. In Doetinchem (Wehl) gebeurt dat in samenwerking met Dorpskamer Ons Huis, Willem. Hart voor Levensvragen, GGD Noord- en Oost-Gelderland en de gemeente Doetinchem. Meer informatie via: walkintothelight.nl.

Gedicht, voorgedragen door Alfred

Thuis in het lichaam 

Ik sta voor de spiegel, vroeg, nog moe.

Ik zie mijn hoofd, en achter mijn ogen draait een film.

De film fluistert: verdwijn, maak het lichter,

voor jezelf, voor anderen.

Ik haal adem. Het beeld staat stil.

Er is iets in mij dat kijkt — en dat wil blijven.

Ik kies voor mijn lichaam. Niet als last, maar als thuis.

Een huis verlaat je niet, je blijft en je herstelt het.

Elke dag: eerst zien, dan voelen, dan pas kiezen.

Tussen de gedachte en de daad — een adem, een uitstel, een hand.

Zo word ik één: geen ziel die vlucht uit het lichaam,

maar een ziel die blijft, en het licht weer binnenlaat.