Piraat-papegaai

Het is dinsdag; markt in Doetinchem. De markt, die in mijn ogen best groot is, voelt toch ontzettend kneuterig. Ouderen die elkaar opzoeken voor een praotje, kindertjes met stukjes kaas of een banaan in hun knuist. Volle tafeltjes bij de viskraam, het twee voor vijf euro gebrul van de marktkoopmannen en vrouwen. Zelfs het irritante draaiorgel voelt vandaag gezellig.

Ik loop langs verse bloemen in de mooiste kleuren. Bij elk boeket dat met iemand meegaat vraag ik me af wat de gelegenheid zou zijn. Is het feest? Of zomaar, leuk voor op de keukentafel? Is het een bedankje? Beterschap? Of misschien is het voor een afscheid of groot verdriet? Elk boeket heeft een eigen bestemming.

Even overweeg ik om een zomaar-boeketje mee te nemen, maar dan wordt mijn aandacht getrokken door een voorbij wandelende man met een papegaai op zijn schouder. Grinnikend kijk ik het ongewone duo na. Bij de veronderstelling dat de bestemming van deze tropische vogel beperkt wordt tot sightseeing in de binnenstad, maakt mijn pret plaats voor een melancholischer gevoel. Al ziet ‘ie waarschijnlijk meer dan de gemiddelde gekooide vogel. Misschien is de vogel in kwestie wel uitermate content met zijn plekje op de schouder en waant ie zich een heuse piraat-papegaai. Dat weet ik natuurlijk helemaal niet.

Ik denk wel te weten dat onze bestemming al vast staat, maar dat de (om)weg er naartoe verschillende routes kent. En ondanks dat weten waar je naartoe moet het makkelijkste navigeren zou zijn, is het waarschijnlijk meer zoals bij de boeketten; dat wanneer je vertrekt je eigenlijk zelf niet precies weet waar je terechtkomt. Kun je onderweg dus maar beter lekker ‘sightseeën’.

Ik baan me met mijn bakfiets een weg tussen de mensen door. Eigenlijk kom ik helemaal niet voor de markt. Toch laad ik onderweg mijn fiets vol met bananen, mandarijnen, een stuk boerenkaas en wat lekkere broodjes. Een loempiaatje is eigenlijk ook best een goed idee. Ik zou bijna vergeten waarvoor ik kom en haal nog snel bij Ons Kafeetje de favoriete koffiebonen voor de man. Mocht ik de papegaai de volgende keer weer tegenkomen, dan zal ik gewoon eens vragen waar de reis naartoe gaat, misschien kan ‘ie wel praten.

Namasté

Bien