Vooral genieten

Meestal begin ik de dag met een plan. De wekker om 06.45 uur. Havermout voor de een, boterham met pindakaas en hagelslag voor de ander. De zoon naar school. De dreumes gezellig mee in het ritme. Misschien zelfs nog een laagje mascara op mijn wimpers. Om 07.00 uur lag het plan op de grond. Naast de banaan, die ze eerst wel wilde, toen weer niet, en toen ‘ie in stukjes was gesneden was het helemaal klaar. Mijn schuld. Onvergeeflijk.

De dreumes zit namelijk in een fase. Een fase waarin alles precies moet zoals zij het bedacht heeft. De roze met gele beker. Nee, toch die met een rietje. Nee, toch weer de roze, maar dan wel door haarzelf gepakt. En als ik help, terwijl ze hulp vroeg, is het drama compleet. Mijn zoon kijkt er rustig naar. Hij weet inmiddels hoe dit werkt. Hij eet zijn boterham en vraagt tussendoor:
“Mama, waarom huilt ze?”
“Omdat ik haar geholpen heb”, zeg ik.
“Maar… dat wilde ze toch?”
“Ja.”

Hij knikt en stelt verder geen vragen.
Ondertussen hoor ik in mijn hoofd een ander stemmetje. Dit moet rustiger. Dit moet beter. Je moet geduldiger zijn. Structuur. Consequent. Lief. Aanwezig. Gezond ontbijt. Geen haast. Geen schermtijd. Wel buitenlucht. En oh ja, genieten. Vooral genieten.
Het is een indrukwekkende lijst. En het grootste deel ervan heb ik zelf bedacht. Of ergens opgepikt. Van boeken, social media en goedbedoelde adviezen. Maar vanmorgen, terwijl mijn dochter woedend op de grond zat omdat haar banaan in plakjes was, realiseerde ik me iets. Niet elke verwachting is mijn verantwoordelijkheid. Niet die van anderen. Niet die van het perfecte plaatje. En eerlijk gezegd: ook niet al mijn eigen verwachtingen.
Soms is goed genoeg gewoon goed genoeg. Een kind dat boos is, mag boos zijn. Een moeder die even zucht, mag zuchten. Een ochtend die slecht begint, hoeft geen mislukte dag te zijn.
We waren uiteindelijk op tijd op school. Mijn dochter kalmeerde door haar plakjes banaan aan een satéprikker te rijgen. En het likje mascara compenseerde dat ik in mijn spijkerbroek vol vlekken op het schoolplein verscheen.

Ouderschap is niet het waarmaken van alle verwachtingen. Het is vooral het leren loslaten ervan. Steeds weer. En ik vind het verschrikkelijk moeilijk. Maar ik moet deze misschien wel belangrijkste les aan mijn kindertjes meegeven. Dat andermans verwachtingen geen verplichting zijn. Ook niet die van onszelf.

Namasté,

Bien