Van Haagse ruzies naar lokale keuzes

Eindelijk was het dan zover. Kabinet-Jetten 1 is gestart met ‘hopelijk’ weer eens een vierjarige missie. Vorige week probeerde ik tussen de reguliere werkzaamheden door de eerste debatten van dit nieuwe kabinet te volgen. Probeerde, want het was soms niet om aan te zien. Sommige politici gingen zo hard en respectloos tegen elkaar tekeer dat het meer leek op een persoonlijke ruzie dan op een serieus debat. Je vraagt je af of ze doorhebben dat heel Nederland mee kan kijken.

Verder beschuldigden politici elkaar ervan dat zij meewerken aan de ‘verdere afbraak van ons land’. Sommige volksvertegenwoordigers riepen dat Nederland een chaos is geworden. Dat is opvallend, want juist deze politici hadden de afgelopen jaren de kans om dingen te verbeteren. Hoe langer je kijkt of luistert, hoe meer plaatsvervangende schaamte je voelt. Dan vraag je je werkelijk af “moeten deze mensen ons land besturen?” Het vertrouwen in de politiek was al laag, maar dit soort optredens helpt niet om dat te herstellen.

Ik zie het al gebeuren dat we in het najaar opnieuw naar de stembus moeten. Dan mag je weer stemmen op een partij waarvan je eigenlijk al weet dat de meeste punten in het partijprogramma staan om zieltjes te winnen. Eenmaal in het pluche komt daar niets van terecht. Maar eerst mogen we woensdag 18 maart de leden van de gemeenteraad kiezen. Overbodig om te zeggen misschien, maar dat is toch net even anders dan de landelijke verkiezingen. Misschien voel ik me daar, logischerwijs, toch meer mee verbonden.

Ik heb bij één van de laatste Tweede Kamer verkiezingen gestemd op een vrij nieuwe partij die fors aan het groeien was, zo’n clubje dat je een kans gunt. Niet zo lang daarna was er bijna niemand meer van over. Dat voelde als een verloren stem. Voor 18 maart kan ik wel verklappen dat mijn stem naar een lokale partij gaat. Eens kijken of het deze keer geen weggegooide stem is.

Ik ben vooral benieuwd hoe de nieuwe gemeenteraad omgaat met de grote thema’s die nu voor ons liggen. Zoals Doetinchem 2036, met het plan om te groeien naar 70.000 inwoners en daarbij aandacht te houden voor werk, onderwijs, economie en bereikbaarheid. Ook de zorg voor een sociale en sterke samenleving staat hoog op de agenda, net als een aantrekkelijke, gezonde en duurzame leefomgeving, met woningbouw, buitengebied, duurzaamheid en groen als belangrijke punten. Daarbij horen uiteraard financiën met stevige begrotingen, betrokken inwoners en een goed werkende gemeentelijke organisatie.

Kiek’n wat ’t wödt. Het vertrouwen in de politiek is immers laag, maar misschien komt er na 18 maart weer een beetje van terug.