Blijf rustig

Je zou denken dat moederschap op een gegeven moment een soort routine wordt. Dat je het doorhebt. Dat je bij nummer twee denkt: zo, ik snap het spelletje. Nou, nee. Ik bevind me vooral in een fase waarin ik mijn kind opvoed en tegelijkertijd mezelf toespreek, alsof ik mijn eigen opvoedcoach ben.
“Blijf rustig.”
“Dit is een fase.”
“Ze doet het niet expres.”

En dan hoor ik mezelf dat denken terwijl ik voor de derde keer op een dag zeg: “Nee, niet doen, dat mag niet.” Wat dus meteen gevolgd wordt door krokodillentranen. Het fascinerende is: ze is nog klein, maar weet precies wat ze wil en vooral niet wil. Geef die meid een vinger… 

Grenzen stellen dus. Heel pedagogisch verantwoord. Heel belangrijk ook, hoor ik overal. Kinderen hebben duidelijkheid nodig. Structuur. Rust. Ik ook trouwens. Maar in de praktijk voelt grenzen stellen vaak minder als een serene opvoedstrategie en meer als: blijven staan terwijl iemand heel overtuigend probeert je van je plek te krijgen. Niet met logica, maar met volume, tranen en een pruillip. 

Wat ik ingewikkeld vind, is dat je ondertussen óók dat voorbeeld wilt zijn. Die kalme moeder. Die rustig blijft, emoties benoemt, en ergens tussendoor nog even een pedagogisch hoogstandje neerzet. “Ik zie dat je boos bent”, zeg ik dan. Terwijl ik zelf denk: ik voel vooral dat ik ook boos begin te worden.

En daar zit ‘m denk ik de crux. Dat moederschap niet alleen gaat over het opvoeden van een kind, maar ook over het opvoeden van jezelf. Over ontdekken waar jouw grens ligt. Hoe vaak je die (kilometers) laat opschuiven. En hoe je ‘m weer terugzet zonder dat het een strijd wordt.

Want eerlijk is eerlijk: als ik toegeef omdat het makkelijker is, voelt het op de lange termijn helemaal niet makkelijker. En als ik te streng ben, voelt dat ook niet alsof ik positief opvoed. Dus blijf ik ergens in het midden hangen. Soms verrassend standvastig, soms… iets minder.

Misschien is dat het wel: dat grenzen stellen niet gaat over winnen. Dat het niet gaat om altijd precies goed reageren, maar om steeds weer terugkomen bij jezelf. En blijven staan. Ook als het wankelt. Want uiteindelijk kijken ze niet naar hoe foutloos je het doet, maar naar hoe je ermee omgaat. 

Namasté,

Bien