Je bent niet de enige

De afgelopen weken hoefde je alleen maar even naar buiten te kijken om te weten dat maart zijn staart roert, laten we maar zeggen. Zon, hagel, wind, misschien zelfs een vlok sneeuw voor de sfeer. Vier seizoenen in één dag. Jas aan, jas uit, toch maar weer aan. Het was niet bij te houden. En eerlijk, zo voelt het leven soms ook.

Ik schrijf hier vaker over mijn eigen worsteling als moeder. Over moe zijn, zoeken, soms even niet meer weten waar de uitknop zit. En elke keer denk ik een beetje: zal ik dit wel delen? Is dit niet gewoon mijn eigen gedoe? Maar stiekem weet ik inmiddels beter. 

Steeds meer onderzoeken laten zien dat ouders overbelast raken. Dat het niet gek is dat het soms schuurt. Dat termen als parental burn-out niet uit de lucht komen vallen. Blijkbaar zijn we met best veel mensen tegelijk aan het proberen om alle ballen in de lucht te houden, terwijl het weer ondertussen besluit om er nog een paar hagelstenen tegenaan te gooien.

En het bijzondere is: aan de buitenkant zie je dat niet altijd. Daar zie je mensen die het ‘gewoon doen’. Die hun kinderen naar school brengen, werken, lachen, afspraken nakomen. Zon, zeg maar. Terwijl er van binnen soms ook gewoon een stevige bui gaande is.

Ik herken dat gevoel tot in de kern. Die combinatie van houden van wat je doet, maar het soms ook zwaar vinden. Van trots zijn en tegelijkertijd denken: hoe dan? Hoe houden we dit vol met z’n allen? Misschien is dat wel precies de reden dat ik van mijn eigen sores mijn werk heb gemaakt. 

Omdat ik geloof dat het anders kan. Dat we elkaar niet alleen hoeven tegen te komen op de zonnige momenten, maar juist ook als het even regent. Dat er plekken mogen zijn waar je niet alles op orde hoeft te hebben om welkom te zijn. Waar ademruimte is, terwijl je kinderen spelen. 

Dus ja, onze huiskamer van The Village (binnenkort meer daarover in deze krant) van nu is open. En ja, daar ben ik trots op. Niet omdat alles perfect is, maar juist omdat het dat niet hoeft te zijn. Dus als jouw dag vandaag ook een beetje voelt als het weer van vorige week, weet dan: je bent niet de enige. Het is geen falen. Het is gewoon… alle seizoenen tegelijk.

Namasté,

Bien