Gewoon beginnen, dan komt het goed

Zoals jullie weten heb ik een grondige hekel aan kou. Zodra het kwik daalt, zit ik het liefst binnen bij de verwarming met een kop koffie gemaakt door onze excellerende espressomachine. Maar nu het gelukkig weer warmer is, begint ook het seizoen waarin de tuinperikelen om de hoek komen kijken. Mijn motto is al jarenlang de volgende: in een tuin moet je zitten en niet werken. Helaas denkt de natuur daar niet in mee. Als we buiten zitten aan de tuintafel met ook weer zo’n lekkere cappuccino, laptop en bordspel, zie ik het gras gewoon voor mijn ogen groeien. En het onkruid? Ook dat leidt een eigen leven, maar dan zonder schema of spelregels waar zij het beste kunnen groeien. En dan de mieren die met complete families een aanvalsplan gemaakt hebben om in zo kort mogelijke tijd het hele huis te ondergraven. 

En wie mag dat allemaal oplossen? Ik dus. De vrijwilliger die grasmaait, onkruid wiedt en telkens weer een andere strategie bedenkt om de mieren te elimineren. Mijn vrouw helpt heus wel, maar met de spellenwinkel die zij bestiert, is ze vaak niet thuis. Dus pak ik met een diepe zucht het tuingereedschap en de tuinhandschoenen, want vieze vingers verafschuw ik. Mijn redding bij dit soort operaties zijn de ‘oortjes’. Met muziek van Thé Lau of een podcast wordt het tuinieren zowaar een beetje leuk. En als ik daarna weer van mijn rust geniet en naar het resultaat kijk, denk ik: Hans, dat heb je toch weer netjes gedaan.

Eigenlijk werkt het net als bij een te volle agenda. Afgelopen week was er zo één waar ik best tegenop zag, regulier werk, veel afspraken, deadlines en daarnaast ook nóg leukere dingen die aandacht vroegen. Vrijdagavond tikte ik deze column weg voordat ik naar Amphion Open ging voor de recensies die ik daarover maak voor deze krant. Af en toe heb je van die dagen waarop de agenda al vol lijkt vóór de ochtend goed en wel begonnen is. Je kijkt ernaar en denkt: hoe ga ik dit allemaal passend krijgen zonder onderweg de moed te verliezen?

Zaterdagmiddag merkte ik opnieuw hoe tuin en werk verrassend veel op elkaar lijken. Soms zie je er enorm tegenop, maar het moet gewoon gebeuren omdat je dit met jezelf of met anderen hebt afgesproken. Het gras maait zichzelf niet, net zoals een volle mailbox zichzelf niet ineens vriendelijk leeg maakt. En heel eerlijk, zodra je begonnen bent, blijkt het meestal minder zwaar dan gedacht. De eerste tien minuten zijn vaak het ergst. Daarna kom je in een ritme, zie je resultaat en geeft dat zelfs een beetje voldoening. Misschien is dat wel de echte les: niet wachten tot je zin hebt, maar gewoon beginnen. Hoe druk de weken ook zijn en hoe wild de tuin er soms bij ligt, uiteindelijk komt het meestal goed als je rustig blijft en doet wat nodig is. Dan blijkt aan het eind van de rit zowel de week als de tuin ineens weer netjes in orde.