Zo zou het altijd moeten zijn

Zodra de caravan staat, lijkt er iets te veranderen…
Op dag één knik je nog een beetje ongemakkelijk naar de buren. Op dag drie weet je hoe hun kinderen heten, leen je een hamer voor de tentharingen en staat jouw kind zonder aankondiging tegenover je in een compleet andere caravan een boterham met hagelslag te eten.

“Hee mam, ik ben bij Henk.” Welke Henk? Geen idee. Maar blijkbaar zorgt Henk inmiddels ook een beetje voor jouw kind. De buurvrouw tegenover laat de hond uit als blijkt dat hij niet welkom is bij dat ene kasteel dat je absoluut gezien moet hebben. De achterbuurman draait je luifel vast voordat de onweersbui losbarst en voor je het weet zeg je tegen een kind dat niet eens van jou is: “Volgens mij had jouw moeder gezegd dat je nog even zonnebrand moest.” Het gekke is: niemand vindt dat vreemd.

Sterker nog, we vinden het gezellig. We noemen het saamhorigheid. Vakantiegevoel. “Zo zou het altijd moeten zijn.” Tot we thuiskomen. Daar kennen we de mensen tegenover ons nauwelijks. We lopen met onze boodschappen langs elkaar heen. Onze kinderen spelen liever op afspraak dan spontaan. En als we een kind aanspreken dat nét iets te enthousiast een bloemperk omploegt, kijken we eerst even om ons heen of zijn ouders het wel goed vinden.

We zijn druk. Echt. Ik ook. Werk, kinderen, boodschappen, wasmanden die zich op mysterieuze wijze blijven voortplanten. Het leven. Maar misschien is drukte niet het hele verhaal. Misschien zijn we ook een beetje vergeten hoe het voelt om onderdeel van een dorp te zijn.

Niet het dorp met een kerkplein en een dorpspomp. Maar een dorp waarin kinderen meer vertrouwde volwassenen kennen dan alleen hun eigen ouders. Waar iemand even vraagt hoe het met je gaat en het antwoord ook echt wil weten. Waar je zonder gêne suiker leent. Waar een buur een pakketje aanneemt én onthoudt dat je sollicitatie vandaag was.
Grappig eigenlijk. Voor dat gevoel rijden we vaak honderden kilometers, slepen we een caravan mee en betalen we stapels geld. Terwijl het misschien gewoon aan de overkant van de straat begint. Met een knikje. Een praatje.

Dus geniet van de vakantie. Van het uitzicht, de ijsjes en de kinderen die overal vriendjes maken. En als je straks weer thuiskomt, laat dan niet álles achter op de camping. Het zou zonde zijn als we elkaar alleen daar weten te vinden.

Fijne vakantie!

Namasté,

Bien