Drie weken zonder Doetinchemse kerktoren

In mijn kindertijd vond mijn ouders een verre vakantie niet zo nodig. We gingen wel eens, maar waarom zou je ver weggaan als je thuis alles hebt om gelukkig te zijn? Ik hoor het ze nog zeggen.

Maar na zestien maanden ‘aan staan’ ná de laatste vakantie zonder aaneengesloten pauze werd het tijd om de werklaptop in de hoek te ‘gooien’ en alles even uit te zetten. Die zestien maanden waren veel en vol: mooie, drukke en onverwachte dingen. Genoeg om het vakantiecliché ‘ik was er wel aan toe’ aan te roepen. Waar de reis heen ging, was geen vraag, wel hoe lang. Als kind ging ik dus niet vaak op vakantie met mijn ouders en broer. Twee weken de kerktoren van Doetinchem niet zien is daarom al een onderneming, laat staan drie. Maar soms moet je afstand nemen om te ontdekken wat dichtbij werkelijk waard is.

Mijn schoonvader woont in Italië, dus zijn woonstreek Umbrië werd de bestemming. Familiebezoek combineren met zon, rust, pasta en wijn. Op een halfuur afstand huurden we een huis met vijf slaapkamers, evenveel badkamers en een zwembad. Wie afstand wil nemen van het dagelijks leven, hoeft het zichzelf toch niet onnodig moeilijk te maken?

We probeerden alle kids met aanhang mee te krijgen. Drie konden mee, drie niet om begrijpelijke en niet-dramatische redenen. Maar met de helft van de club op pad heb je alsnog een volle bak gezelligheid. 

Voor het eerst reden we met onze elektrische auto in twee dagen naar Italië. Ik verwachtte laadstress, haperende apps en niet-passende stekkers, maar het viel mee. Gewoon rijden, laden, cappuccino drinken en verder. Op de bestemming was het genieten: zwemmen, samen koken, eten en opruimen. Zelfs de kosten werden eerlijk gedeeld via een Tikkie-groep, een soort moderne vakantieboekhouding. De kids vertrokken in twee beurten weer naar Nederland en wij bleven nog een week met z’n tweeën achter. Ook heerlijk. Het was een vakantie met alles erop en eraan: familie, plezier, mooie momenten en nieuwe herinneringen.

Die onderbreking was nodig om de zinnen te verzetten en ruimte te maken voor wat er allemaal aan komt. Toch dacht ik weer aan mijn vader. Die stond dan in de achtertuin aan de Holterweg, keek tevreden rond en zei: “Jongens, mo’j toch ’s kieken wat een prachtige tuin. Wi-j hoeven toch niet zo nödig op vakantie te gaon?”

Hij had niet helemaal gelijk: het leven in Doetinchem is mooi en geluk ligt niet altijd ver weg, maar soms moet je de kerktoren uit het oog verliezen om los te komen van de drukte, echt samen te zijn en te zien hoe goed je het thuis hebt. Daarom had ik die drie weken Orvieto in Umbrië voor geen goud willen missen.