Gewoon het gezinsleven

Sinds een week heb ik opvliegers.
Tenminste, dat denk ik. Het kan ook gewoon het weer zijn.

’s Ochtends sta ik voor de kledingkast met een vraagstuk waar het KNMI vermoedelijk ook geen antwoord op heeft. Korte broek? Lange broek? Vest mee? Jas aan? Zonnebril op mijn neus of kan ik die beter thuislaten, omdat hij over twintig minuten tijdens een hoosbui vooral heel optimistisch staat?

Het ene moment schijnt de zon alsof we nog midden in augustus zitten. Even later waait de halve tuin voorbij en krijg je een hoeveelheid regen op je hoofd waar een gemiddelde plant drie weken mee vooruit kan. En ergens daartussen krijg ik het ineens bloedheet.Opvlieger? Benauwd weer? Pre-menopauze? Iets onder de leden? Geen idee.

De eerste schoolweek zit er ook weer op. Na weken waarin dagen en tijden steeds minder belangrijk werden, moeten er ineens weer broodtrommels gevuld, tassen mee, kinderen op tijd ergens afgeleverd en ook weer opgehaald worden. 

Het voelt allemaal een beetje turbulent. Buiten is het onstuimig, binnen soms ook. Het ene kind moet wennen aan het ritme, het andere heeft daar überhaupt geen boodschap aan en zelf probeer ik ergens tussendoor te onthouden wat ik ook alweer aan het doen was. Met mijn jas onder mijn arm, zonnebril op mijn hoofd en zweet op mijn bovenlip. 

Misschien is dat eigenlijk wel het seizoen waar ik in zit. Geen zomer. Geen herfst. Gewoon het gezinsleven. Een klimaat met plotselinge temperatuurwisselingen, lokaal kans op tranen, flinke windvlagen en gelukkig ook heel veel zonnige perioden.

We willen zo graag een beetje weten waar we aan toe zijn. Wat voor weer het wordt. Hoe een nieuwe schoolweek gaat. Of iedereen lekker in zijn vel zit. Of we het zelf allemaal een beetje goed doen. Terwijl een groot deel van het leven zich helemaal niets aantrekt van onze planning. 

Misschien zit de kunst dus niet in zorgen dat het altijd rustig en zonnig blijft. Maar in een beetje leren vertrouwen op jezelf als het omslaat. Weten dat een bui weer overtrekt. Dat na een onstuimige ochtend ineens een heel gewone, fijne middag kan volgen. En dat je niet voor ieder weertype de juiste jas bij je hoeft te hebben. Soms mag je ook gewoon nat worden. Of plakkerig van de opvliegers.

Namasté,

Bien