‘Nee, die krijg je niet’

De zoon wordt bijna negen. Op zijn verzoek gingen we afgelopen week naar de Intertoys, om te kijken wat hij voor zijn verjaardag wil. Ik weet nog hoe zo’n bezoek er een paar jaar geleden uitzag. Een rondje Intertoys leverde zonder enige moeite een wensenlijst op waar de gemiddelde speelgoedwinkel een prima jaaromzet uit kon halen. Ik was vooral bezig met doorlopen, terugleggen en minstens twintig keer uitleggen dat we vandaag écht niks gingen kopen.

Dit keer liepen we rustig naast elkaar. Langs de Lego waar hij vroeger uren mee kon bouwen, langs Gravitrax, Pokémon, auto’s en spellen. Af en toe pakte hij iets uit het schap, bekeek het en zette het weer terug. Niet omdat het te duur was of omdat ik nee zei. Gewoon omdat hij het niet echt hoefde. Uiteindelijk stonden we weer buiten. Zonder wensenlijstje.

Ik voelde het natuurlijk al langer aankomen. De bakken speelgoed op zijn kamer gaan steeds minder vaak open. Lego blijft staan waar het staat. Er wordt amper nog gebouwd, verzonnen en met auto’s over de vloer geschoven. Vrienden, buiten op de step of skelter en elektronische snufjes hebben die plek steeds meer ingenomen. Niks geks aan. Hij wordt groter. Maar daar, in dé speelgoedhemel, voelde dat ineens toch een beetje stom.

Misschien omdat ik me nog zo goed kan herinneren hoe anders dat ooit was. En vooral hoe ik me toen voelde. Want toen hij klein was, heb ik vaak genoeg gewenst dat hij groter werd. Dat hij zichzelf kon aankleden, zelf iets te drinken kon pakken en ik niet overal bij hoefde te helpen. Dat niet iedere simpele boodschap een halve militaire operatie was. Ik verlangde soms hevig naar de tijd waarin alles wat makkelijker zou zijn. En dan blijkt dat “geniet er maar van, ze zijn maar zo kort klein” toch weer een feit is. 

Want de tijd komt. Geruisloos, blijkbaar. Want niemand vertelt je wanneer je voor het laatst een treinbaan bouwt, wanneer de laatste plastic dinosaurus door de woonkamer loopt of wanneer je voor het laatst met een kind door een speelgoedwinkel loopt dat werkelijk álles wil hebben.

Je merkt alleen op een dag dat je samen weer buiten de Intertoys staat. Zonder wensen. En dat je met liefde nog één keer had willen zeggen: “Nee, die krijg je niet.”

Namasté,

Bien