Wonderbaarlijke reis De Graafschap-vrouwen

DOETINCHEM - De vrouwen van De Graafschap uit Doetinchem hebben een onwaarschijnlijk seizoen achter de rug. Dit resulteerde vorige maand in promotie naar de eredivisie, het walhalla van het vrouwenvoetbal. Trainer Timo Kleinhesselink van De Graafschap kijkt terug en vooruit, ook verhaalt hij over mooie en moeilijke momenten gedurende het seizoen.

Door Remko Alberink

Als gepromoveerde ploeg werd de ploeg uit Doetinchem meteen kampioen in de najaarscompetitie, deed het vervolgens in de voorjaarscompetitie heel goed en moest in een kampioenswedstrijd tegen Jong Ajax uitmaken of promotie naar de eredivisie behaald werd. “Dat was een geweldige dag”, reageert Kleinhesselink (34 jaar) als hij terugdenkt aan de zege in Amsterdam. “Het is zeker zo mooi omdat dit seizoen niet alles goed ging. Beter worden en ontwikkeling is doorgaans geen lineaire lijn. Er is veel gepraat, er is keihard gewerkt, er is veel gelachen, maar ook gehuild.”
Kleinhesselink kreeg een selectie van 28 speelsters onder zijn hoede. “Dat is veel, te veel. Daar zaten ook veel jonge talenten bij. Die moet je dan wekelijks uitleggen dat ze niet bij de wedstrijdselectie zitten. Dat zijn de wetten van topsport en dat hoort erbij, maar leuk is het niet.”
Om iedereen toch aan voldoende speelminuten te laten komen, organiseerde de staf vele doordeweekse oefenduels. Kleinhesselink: “Maar dat was heel intensief. Je bereidt je op eenzelfde manier voor, maar het verschil met onze tegenstanders in die wedstrijden was doorgaans best groot.”

Jong-team 
Komend seizoen gaat dat anders. “Dan komt er een Jong De Graafschap waarin de talenten gaan spelen. Dat is beter voor hun ontwikkeling. Zelf ga ik ook nooit meer met zo’n grote groep een heel seizoen aan de slag. Nergens, dat heb ik bijvoorbeeld geleerd”, laat de trainer over de uitdagingen niets aan onduidelijkheid te wensen over.
Dan wordt het gesprek in het Doetinchemse café Jansen op een plezierige manier onderbroken. ‘Ben jij niet de trainer van de vrouwen van De Graafschap’, vraagt een passerende man aan Kleinhesselink. “Absoluut”, reageert de inwoner van De Heurne met gepaste trots. “Nou, wij gaan jullie ook sponsoren hoor. Jullie doen het hartstikke goed. Succes komend seizoen in de eredivisie”, stelt de man voordat hij terugkeert naar zijn cappuccino met een appelgebakje.
Het is illustratief hoe er tegen de reis van de vrouwenafdeling van De Graafschap wordt aangekeken. “Je merkt dat het meer en meer leeft in de regio. We voelen ons ook zeker gesteund”, merkt de voetbaltrainer op. “Onze stadionwedstrijden werden goed bezocht, daar zaten toch een paar duizend toeschouwers.”
De Achterhoeker looft de organisatie van de vrouwenvoetbaltak. “Vergeet niet dat er drie dames zijn die hun hele ziel en zaligheid aan dit project geven. Hilde Gerritsen, Anouk ter Bille en Jennifer Vels, ze regelen samen echt alles van het eerste tot de jeugdteams. Daarbij worden ze wel gesteund door de rest van De Graafschap.”

Praten
Kleinhesselink stelde zich met zijn staf afgelopen seizoen ook kwetsbaar. op. “Wij zeggen vaak wat er anders kan en moet, nu hadden we ook de selectie gevraagd feedback te geven. Welke dingen konden wij verbeteren. Daar kwamen zeventien punten uit naar voren. Eén van de dingen was dat de speelsters graag iets eerder naar een uitwedstrijd vertrokken.”
Het tekent de wisselwerking met de speelsters, al ging niet alles van een leien dakje. “Ik vond het best een pittig seizoen”, stelt de trainer zonder voorbehoud. “Er is veel gepraat, dan ben je het soms ook niet met elkaar eens. Zo hebben we in de loop van het seizoen onze aanvoerdster buiten de basis gelaten, omdat iemand anders in onze ogen beter was. Dat is niet leuk, het ging soms hard tegen hard, maar hoort er wel bij.”
Als beloning voor het seizoen vertrok de debuterende eredivisionist na de promotie een paar dagen naar Spanje. “Echt iedereen was mee, dat was geweldig. We gingen naar Lloret de Mar. Kijk deze foto’s eens”, schetst Kleinhesselink terwijl hij een paar momentopnames op zijn telefoon laat zien waar het plezier en saamhorigheid vanaf spat. “Samen, dat is echt onze kracht.”

Tijd
Gaat het niet te snel? De vrouwenvoetbalafdeling van De Graafschap heeft nauwelijks tijd om aan de nieuwe realiteit te wennen of er staat alweer een nieuw hoofdstuk te wachten. “Ik snap wat je bedoelt, maar gedurende de jaren dat er hard aan dit project gewerkt wordt, zijn steeds alle doelstellingen nog gehaald”, stelt Kleinhesselink.
Daarbij was dit seizoen een uitgelezen kans te promoveren. “De eredivisie wordt kleiner, volgend seizoen degradeert er nog maar één team. Bij FC Utrecht is een leegloop, die gaan vooral met jonge talenten spelen. Ik denk dat onze ploeg goed genoeg moet zijn om daarboven te eindigen. Dat er bij ons speelsters bijkomen is duidelijk, daar zijn we hard mee bezig.”
Op namen kan hij nog niet ingaan, maar dat hoeft ook niet. Want de reis die de vrouwen van De Graafschap afleggen, is nog lang niet ten einde. De ambitie is om door te groeien, naar misschien wel een stabiele eredivisionist. En dat tussen gevestigde namen als Ajax, PSV en Feijenoord. En wie zegt dat dit toch niet kan in de Achterhoek, die moet even kijken naar de doelstellingen van de afgelopen jaren, en de realisatie daarvan.