Na 44 jaar Resto Gasseling: ‘Het is goed zo’

DOETINCHEM - Na 44 jaar deden Toon en Irma Gasseling afgelopen vrijdagmiddag voor het laatste de deuren achter zich dicht van hun Resto aan de Keppelseweg in Doetinchem. Ze kijken vooral met een goed gevoel terug. “We hebben een prachtige tijd gehad. Niet alles was even gemakkelijk, maar we hebben het altijd op onze eigen manier gedaan.”

Door Hans Hissink

De afgelopen weken waren ze te druk om lang stil te staan bij de vraag wat het afscheid met hen doet. “We werden gewoon geleefd,” zegt Irma. “Pas als we straks echt weg zijn, komt het misschien binnen. Dan beseffen we pas hoe bijzonder het was dat al die mensen nog even langskwamen.”

Met het vertrek van Resto Gasseling komt er een einde aan een tijdperk in Doetinchem. ‘Opa begon met eieren en een kruidenierszaak in Wehl. Later kwam daar een cafetaria bij. In 1975 werd aan de Waterstraat in Doetinchem een zaak overgenomen. Toon werkte daarna een tijd buiten Doetinchem, maar keerde terug toen de kans kwam om deze zaak te huren. In 2000 konden Toon en Irma het pand kopen. Dat was een grote stap. Kort daarna volgde een flinke verbouwing. “We gingen van 120 naar 200 zitplaatsen,” zegt Toon. “Dat was spannend. We hebben het toch gedaan. En het is goed gekomen.”

Irma kwam niet uit de horeca. Ze werkte bij ‘t Bungeltje, een bloemenzaak twee panden verder dan cafetaria Gasseling aan de Waterstraat. Zo leerde zij Toon kennen, kregen zij een relatie en raakte Irma betrokken bij de zaak. Samen werken bleek goed te gaan. “We konden ook best ruzie maken,” zegt Irma lachend. “Maar we vulden elkaar aan.” Toon stond vaak voor in de zaak, Irma werkte veel achter de schermen. ‘Misschien is het daarom zo lang goed gegaan’, zegt ze.

Lange dagen
Het horecaleven vroeg veel van het gezin. De dagen begonnen vaak al vroeg, lang voordat de deuren opengingen. Sauzen moesten worden gemaakt, de keuken moest klaarstaan en na sluitingstijd volgden de afwas en het schoonmaken. In de eerste periode was de zaak zelfs zeven dagen per week open. “Alles stond in het teken van de zaak,” zegt Irma. “Maar daar hebben we zelf ook voor gekozen.”

Vakantie nemen was niet gemakkelijk, maar het lukte wel. Dat kwam vooral doordat trouwe medewerkers de zaak tijdelijk konden overnemen bij afwezigheid van Toon en Irma. Sommigen werkten tientallen jaren in de zaak. De band met oud-medewerkers bleek de afgelopen weken extra sterk. “Mensen die hier meer dan veertig jaar geleden begonnen, kwamen nog langs om gedag te zeggen,” vertelt Irma. “Dat raakt je. Dan merk je pas wat de zaak voor mensen heeft betekend.”
Ook vaste gasten kwamen afscheid nemen. “Sommigen kwamen wekelijks, anderen maar een paar keer per jaar, maar altijd op hetzelfde moment op vrijdag of zaterdag of net terug van vakantie,” vertelt Toon. “We kenden veel mensen en vaak ook hun bestelling.” Irma noemt het voorbeeld van een oudere vrouw die nog één keer met haar kinderen en kleinkinderen kwam eten. “Dan zie je hoeveel herinneringen hier liggen.”

Het succes zat volgens Toon en Irma in eenvoud. Geen poespas, maar gewoon goed eten voor een schappelijke prijs. Schnitzels, hamburgers, tomatensoep met ballen: het waren vaste waarden. “We wilden wel eens iets nieuws proberen,” vertelt Toon. “Maar als er iets bij kwam, moest er eigenlijk ook iets af. Dat was lastig, want voor elk gerecht kwam wel iemand speciaal naar ons toe.”

De bekende tomatensoep laat zien hoe trouw de gasten waren. In de laatste week maakte Irma elke dag acht liter. Veel werd opgegeten, maar er ging ook soep mee naar huis. “Mensen wilden nog iets van ons bewaren,” zegt ze. “Dat is mooi, maar ook best vreemd. Je bent druk bezig en tegelijk sluit je iets af.”
Het besluit om te stoppen kwam niet van de ene op de andere dag. Al voor corona werd erover nagedacht. “Er was een tijd sprake van overname, maar corona maakte alles onzeker. Later werd duidelijk dat het moeilijk zou worden om de zaak in dezelfde vorm voort te zetten. Ook ons privéleven speelde mee. We hebben altijd veel gewerkt,” aldus Irma. “Weekenden weg of familiefeesten op vrijdag, zaterdag of zondag waren lastig. Dat wisten onze kinderen ook.”

Geen spijt
Toch kijken ze niet met spijt terug. Het was hard werken, maar ook ruimte voor mooie momenten met het gezin. Nu komt er een nieuwe fase. Kort geleden werden Toon en Irma opnieuw opa en oma. Binnenkort reizen ze naar hun kinderen en kleinkinderen in Amerika. “Normaal moesten we na terugkomst meteen weer aan het werk. Nu hoeft dat niet. Dat zal wennen zijn.”

Toon en Irma weten nog niet hoe het gemis van de zaak zal voelen. “De eerste tijd voelt het misschien als vakantie.” Irma denkt vooral aan de vrijheid die ze krijgen. “Iemand zei tegen mij dat ik me ga vervelen. Maar eerlijk gezegd lijkt me dat ook wel eens mooi. Dat heb ik nog nooit gedaan.”

Als ze hun 44 jaar in een paar woorden moeten samenvatten, blijft Toon even stil. Maar dan komt hij toch met een mooie conclusie. “Als ik morgen doodga, ben ik tevreden met mijn leven.” Irma knikt. “We hebben hard gewerkt, maar ook genoten. We hebben er veel voor gelaten, maar we zouden het zo weer doen.”

Met een glimlach sluiten Toon en Irma hun ondernemersleven af. Hun boodschap aan gasten, medewerkers en iedereen die betrokken was, is kort maar duidelijk: “Bedankt. En het ga jullie goed.”

Het volledige interview is terug te luisteren via podcastkanaal:

hallohierachterhoek.nl