Celeste Engwerda deelt aangrijpend verhaal in boek Mijn Benjamin

DOETINCHEM – Celeste Engwerda heeft een groot deel van haar leven in Doetinchem doorgebracht. Het is de stad waar zij opgroeide, waar herinneringen liggen en waar haar ouders en vrienden nog steeds wonen. Daardoor keert zij er regelmatig terug. Die band met Doetinchem vormt ook de achtergrond van een zeer persoonlijk boek dat zij schreef: Mijn Benjamin. In dit boek beschrijft Celeste openhartig het verlies van haar zoontje Benjamin. Met haar verhaal wil zij lotgenoten steun bieden en zorgverleners een beter inzicht geven in de rauwe werkelijkheid van zwangerschapsverlies.

Door Hans Hissink

Samen met haar partner Hampus ziet Celeste haar toekomst plotseling instorten wanneer haar zwangerschap ernstig misloopt. Wat begint als een periode vol hoop en verwachtingen, verandert in onzekerheid en angst. “Nadat we ons zoontje verloren, ging ik op zoek naar verhalen en ervaringen van mensen die hetzelfde hadden meegemaakt,” vertelt ze. “Ik zocht naar herkenning, naar woorden die konden verwoorden wat ik zelf voelde. Hoe beleven mensen dit verlies? Hoe ga je hier als ouders mee om?” Deze vragen hielden haar bezig.

Betekenis
Hoewel er boeken en algemene beschrijvingen over zwangerschapsverlies bestaan, miste Celeste daarin de persoonlijke verhalen. ”Ik wilde weten hoe het écht voelt, hoe mensen weer terugkeren naar hun werk en hoe het is als de wereld doorgaat terwijl die van jou stil lijkt te staan.” Juist dat gemis werd de eerste aanzet tot het schrijven. Uiteindelijk besluit zij haar eigen verhaal op papier te zetten. “In eerste instantie deed ik dat vooral voor mijzelf, mijn partner en m’n dochtertje, als een manier om grip te krijgen op wat er allemaal gebeurd is en om gevoelens een plek te geven.” Langzaam groeide het besef dat haar verhaal misschien ook voor anderen van betekenis kan zijn.

In het interview vertelt Celeste openhartig over haar zwangerschap. Zij en haar partner wilden graag een kindje. “Door omstandigheden stond ik al onder controle van een gynaecoloog en tijdens een controle bleek ik onverwacht zwanger te zijn. Het begin van de zwangerschap verliep onrustig, maar ondanks de zorgen was er vertrouwen in een goede afloop.” Die hoop werd zwaar op de proef gesteld wanneer de zwangerschap allesbehalve volgens het boekje verloopt.

Spanning en onzekerheid
Op een dag voelt Celeste zich vreemd. Tijdens een etentje met collega’s breken plots haar vliezen. In het ziekenhuis blijkt het om vruchtwater te gaan, maar het kindje leeft nog. Artsen zijn somber en waarschuwen voor de risico’s van langdurig gebroken vliezen, waaronder infecties voor zowel moeder als kind. “De dagen die volgden waren gevuld met onzekerheid en emotionele spanning. Uiteindelijk kwam het moment waarop ikzelf een beslissing moest nemen over het beëindigen van de zwangerschap. Dat vond ik verschrikkelijk want ik voelde hem nog bewegen.” Ondanks het medische advies blijft het schuldgevoel knagen aan Celeste.

De vraag of het schrijven van het boek heeft geholpen bij de verwerking van het verlies, beantwoordt Celeste zonder aarzeling bevestigend. “Twee jaar lang werkte ik intensief aan het manuscript. Het schrijven gaf mij zingeving en afleiding en werd uiteindelijk een belangrijke vorm van rouwverwerking.” De weg naar uitgave blijkt echter niet eenvoudig. Meerdere uitgevers wijzen het manuscript af omdat het niet commercieel genoeg zou zijn. Toch geeft Celeste niet op. Via social media komt zij uiteindelijk in contact met een uitgever die juist op zoek is naar ervaringsverhalen als die van haar. Zo wordt Mijn Benjamin alsnog uitgegeven.

Reacties
De reacties op het boek zijn hartverwarmend. Lezers laten weten dat zij het in één adem hebben uitgelezen en diep geraakt zijn door de openheid en eerlijkheid. Voor Celeste is het boek geworden wat het moest zijn: een eerlijk, emotioneel en hoopvol verhaal over liefde, verlies en verwerking. "Als mijn verhaal ook maar één iemand het gevoel geeft niet alleen te staan, dan heeft het boek zijn doel bereikt,” zegt ze. Mijn Benjamin laat zien hoe belangrijk het is om ervaringen te delen, juist wanneer woorden moeilijk te vinden zijn.