Nu klinkt het liedje anders

Soms kun je slecht nieuws van anderen dagen met je meedragen. Zoals het verschrikkelijke nieuws van Suzan & Freek dat mij – en heel veel anderen – aan het hart gaat. Omdat je mede-Achterhoeker bent, (groot) fan, of gewoon omdat je mens bent. 

Zo werd ik door het bericht weer even geconfronteerd met mijn eigen sterfelijkheid en de vergankelijkheid van alles. Ik keek op van de Instagram-post en probeerde de brok in mijn keel weg te slikken. Een blik opzij naar mijn liefde en mijn kindjes. Een blik op de klok, waarbij ik zonet nog wenste dat het al bedtijd was, voel ik nu het voorrecht dat ik heb; mijn zorgen die nu enkel bestaan uit ‘vervelende’ kinderen en vermoeidheid. ‘Elke dag hetzelfde liedje’ is eigenlijk een comfortabel refrein om dankbaar voor te zijn. 

Morgen dendert het leven voor ons gewoon weer door. We rennen, regelen, plannen. Maar als het ineens stilvalt, besef je wat echt telt. Dat het niet gaat om volle agenda’s of volle winkelmandjes, maar om elkaar. En dat weten we allemaal best, maar toch laten we ons heel snel weer meeslepen door de honger naar meer. Wat als ‘meer tijd’ je enige wens is? Het leven is ons niets verschuldigd, al denken we vaak van wel. Ook niet als je jong bent. Ook niet als je nog lang niet klaar bent. Zelfs niet als er nog nieuw leven moet beginnen. 

De volgende dag breng ik een retourtje bol.com naar Primera, waar elke voorpagina van elke krant beschrijft hoe eindig het leven is, met daarbij een foto van het stralende Achterhoekse zangduo. Weer die brok. Ik geloof ook dat sommige dingen gaan zoals ze in de sterren staan, maar ik geloof ook in wonderen – en o, wat wens ik het ze. 

We denken vaak dat geluk groot moet zijn, terwijl groot geluk vaak in het klein vermomd is. In samen wakker worden, hand in hand lopen met je kinderen. Je favoriete nummer van Suzan & Freek op de radio – dat nu ineens heel anders klinkt… 

Nu klinkt het liedje anders, omdat het – hoe tegenstrijdig ook – meer leeft. Want maar al te vaak begint écht leven pas wanneer we – ver weg of dicht bij – geconfronteerd worden met de dood. Dus laten we elke dag proberen te genieten van het kleine, van elkaar, van nu. En wanneer het feestje hier dan toch ophoudt, zien we elkaar weer op de afterparty. 

Namasté

Bien