Een dorp met weinig inwoners, maar opvallend veel onrust

Onze burgemeester stopt. Inmiddels is dat nieuws alweer een beetje geland in Doetinchem. Bij mij kwam het ergens binnen tussen het opruimen van spaghettislierten, het klaarzetten van broodtrommels en het verlangen naar eindelijk op de bank zitten zonder iets te moeten.
Zo komt de lokale politiek hier meestal binnen. Niet omdat het me niet interesseert. Maar in een druk gezinsleven ben je zelden bezig met politiek correct. Je probeert vooral pedagogisch verantwoord de dag door te komen. En dat is al een behoorlijke uitdaging.
Eigenlijk ben je als ouder burgemeester van een heel klein dorp. Een dorp met weinig inwoners, maar opvallend veel onrust. Je bewaakt de openbare orde, bemiddelt bij conflicten en probeert besluiten te nemen in het algemeen belang. Je kunt alleen op weinig draagvlak rekenen.

Het voorstel ‘we gaan over vijf minuten naar boven’ wordt direct verworpen. Op het verbod op nóg een koekje volgt een luid protest. Nieuwe regelgeving rondom schermtijd leidt tot maatschappelijke onrust. En wanneer je na zorgvuldig beraad besluit dat er vanavond bloemkool wordt gegeten, verlies je in één klap het vertrouwen van de bevolking.
Het verbazingwekkende aan zo’n kleine gemeente is hoeveel werk een handjevol inwoners kan opleveren. Er is altijd wel iemand die iets kwijt is, iets nodig heeft, ergens heen moet of vindt dat iets nú opgelost moet worden. En net wanneer je denkt dat de rust is wedergekeerd, blijkt boven iemand in bed ineens een levensvraag te hebben. En bij iedere kwestie wordt van het bestuur verwacht dat het kalm en doordacht reageert.
Juist daarin blijkt hoe hoog we de lat voor ouders leggen. Want natuurlijk weten we best hoe we willen opvoeden. We hebben gelezen dat we emoties moeten benoemen, verbinding moeten zoeken en achter gedrag moeten kijken. Maar soms kijk ik achter het gedrag en zie ik vooral dat we allemaal klaar zijn met al het moeten. We moeten niet alleen reageren op wat er gebeurt, maar ons ook bewust zijn van wat onze eigen reactie doet. Best een opgave, als je ondertussen ook gewoon probeert iedereen op tijd en met twee dezelfde schoenen de deur uit te krijgen.
Misschien mogen we daar wat vaker eerlijk over zijn. Goed opvoeden zit volgens mij niet in iedere situatie perfect pedagogisch aanpakken. Maar in ademhalen, sorry zeggen en opnieuw beginnen. En accepteren dat er in ieder gezin af en toe een kleine volksopstand uitbreekt.

Ik wens Mark Boumans veel succes met zijn volgende avontuur. En alle andere burgemeesters thuis gewoon met morgenochtend.

Namasté,

Bien